Jak to? Czy na drodze do Pana Boga można oszukiwać?

W "Filotei" św. Franciszek Salezy zdaje się zachęcać do wywoływania w sobie uczuć (mówiąc o rozmyślaniu). Jak wobec tego należy to potraktować, skoro krytykuje się np. charyzmatyków za celowe wywoływanie emocji?

Czy można z Bogiem tak po prostu porozmawiać? Jak odróżnić to, czy do nas mówi od naszych myśli i pragnień?

Na czym polega postęp w modlitwie? Gdzie jest granica między modlitwą myślną a kontemplacją? Dlaczego mamy wrażenie, że się cofamy zamiast robić postęp w modlitwie? Czy frustracja, trudność, niechęć do modlitwy oznacza, że tracimy nasze życie duchowe/modlitewne? Zamiast je zyskać czy wzrastać? Czy ciemna noc zmysłów jest na początku życia duchowego czy po kilku latach praktykowania modlitwy myślnej i na czym dokładnie polega?

Ks. Konstantyn na jednej ze swych rekolekcji nt. modlitwy myślnej wspomniał, że jedną z najlepszych książek, która może być pomocna w tym, wkrótce (chodziło o styczeń) powinna się ukazać w Wydawnictwie TeDeum. Nie podał tytułu, czy ksiądz wie może o jaką książkę mogło chodzić?

Jak krok po kroku odprawiać rozważania duchowe np. tajemnic Różańca Św. według św. Ignacego Loyoli? Jak rozmyślać w modlitwie, aby unikać rozproszeń?

Co to jest modlitwa wewnętrzna?