Jak odnaleźć radość z modlitwy? Co robić, aby modlitwa nie była „przykrym obowiązkiem"? Jak to wytłumaczyć dziecku?

Co w sytuacji, kiedy nie czujemy się na siłach spełniać obowiązków stanu, czy to w kapłaństwie, czy małżeństwie, zarówno fizycznie, jak i mentalnie, psychicznie?

Czy mógłby ksiądz trochę omówić temat homeopatii? Dlaczego Kościół jej nie zaleca i czy naprawdę stosowanie tych granulek może mieć jakikolwiek wpływ na naszą duchowość?

Jak żyć po katolicku, gdy się ma depresję, gdy się ucieka w sen, gdy nie ma się cnót rozwiniętych w tym stopniu, by przezwyciężyć niemoc i spełniać obowiązki katolika?

Wiele się mówi o grzechach cielesnych, mało o duchowych i próbie rozeznawania ich ciężaru. Czasem ktoś ma zamiłowanie do „wyjątkowej" muzyki, książek, sztuki, bo w tym szuka potwierdzenia tego, że jest „inny” niż wszyscy, szuka ludzi podobnie „uwrażliwionych”, twierdzi, że w ten sposób odkrywa siebie, bo myśli, że niektórzy ludzie są „bardziej wyjątkowi”. To potem go prowadzi do otaczania się takimi „niezwykłymi” jednostkami i oddalania się od „zwykłych” i „prostych” ludzi, bo są „nudni” - pojawia się niechęć do prostoty, zwykłości, dobroci - bo są zbyt zwyczajne - co to za rodzaj pokus, jak one działają?

Jak wygląda kierownictwo duchowe w Bractwie? W szczególności, jak należy je rozpocząć?

Już może dodatkowo spytałbym, co należy wiedzieć rozpoczynając kierownictwo duchowe (tu może wystarczy polecenie lektury czy katechezy...)?

Jakie rady odnośnie do życia duchowego dałby ksiądz zaabsorbowanym rodzicom malutkich dzieci? Tacy rodzice przykładowo nie zawsze mają czas w ciągu dnia odmówić pełną część różańca, czy nie zawsze można się skupić na Mszy świętej. Jak w tym okresie rozwijać się duchowo?

Jak odróżnić naturalne smutki/depresję od ewidentnego wpływu szatana na naszą psychikę?

Czy naukowiec powinien umartwiać swoją ciekawość poznawczą, by dążyć do świętości? Byłbym wdzięczny za możliwie konkretne porady.

Czy lepiej nie modlić się wcale, jeśli człowiek nie umie modlić się ze skupieniem, uwagą i bez rozproszeń, tak żeby nie obrażać Pana Boga?

Czy są jakieś znaki, które wskazują, że dusza jest w stanie łaski uświęcającej?

Czy mógłby ksiądz omówić twierdzenie teologiczne, że: "Pan Bóg jest we wszystkich swoich stworzeniach przez swoją istotę (per essentiam), przez swoją obecność (per praesentiam), przez swoją potęgę (per potentiam), a przez swoją łaskę (per gratiam) tylko w duszach wolnych od grzechu ciężkiego" - cytat za przypisem z Twierdzy Wewnętrznej św. Teresy Wielkiej.

Czy jest coś takiego jak "doświadczenie Boga żywego"?

Jak mniej gadać na modlitwie? Co zrobić, by modlitwa była faktycznie kontemplacją, o której ksiądz i inni święci mówili, czyli syntezując: mało gadania, dużo miłości. Na chwilę obecną moje próby kontemplacji i prywatnej modlitwy w ogóle wyglądają mniej więcej jakby poprosić ChatGPT o napisanie nowego kantyku - dużo słów, mało głębi, a przynajmniej tak czuję. Nie pomaga też to, że z natury jestem bardzo gadatliwy. Św. Teresa Wielka pisała także o trwaniu w ciszy, ale jak to zrobić, jeśli po 10 sekundach umysł zaczynają nachodzić myśli przeróżne, najczęściej bardzo przyziemne lub pokusy?

Skoro dla zdrowia należy zachowywać zbilansowaną i wystarczająco kaloryczną dietę, to dlaczego wielcy pokutnicy w przeszłości żywili się np. samą tylko kromką chleba dziennie? Czy nie grzeszyli narażając swoje zdrowie na szwank? Czy my sami, nie będąc poruszeni specjalną łaską lub światłem Bożym, możemy coś takiego praktykować?

Czy da ksiądz radę duchową osobom, które na co dzień obcują ze śmiercią, czasem wręcz drastyczną? Np. lekarze, ratownicy, policjanci itd. Jak w tym wszystkim odnaleźć Miłosierdzie Boże i wrócić do swojego normalnego życia? Czy będąc na miejscu śmierci lub podejmując reanimację człowieka akt strzelisty takiego medyka może zostać usłyszany przez osobę umierającą i pomoże w ostatecznym wyborze Boga?

Jak odróżnić pychę i zarozumiałość w sferze religijnej i teologicznej od gorliwości katolickiej?

Nawiązując do ostatniego pytania o krzyż - czy każdy człowiek jest powołany, aby mieć w swoim życiu jakiś ciężki krzyż czy jest to łaska dla wybranych? Obecnie w życiu oprócz trudności dnia codziennego i zmagania się z grzechami nie odczuwam jakichś bolesnych krzyży. Czy to wystarczy? Czy to oznacza, że Bóg przygotowuje coś o wiele bardziej ciężkiego? Przyznam, że kiedy ostatnio ksiądz odpowiedział w ten sposób, to troszkę się przestraszyłem. Zastanawia mnie, czy ilość cierpień w życiu człowieka może mieć związek z tym, ile on popełnia grzechów ciężkich? Czy jeśli człowiek ma więcej wad oraz złych skłonności, to Bóg da mu więcej krzyży w celu odpokutowania lub opamiętania się?

Jak traktować książki Alicji Lenczewskiej?

Jeżeli każdy ma nieść swój krzyż, a ktoś ich nie ma, bądź ich nie widzi w swoim życiu (od wielu lat), to jak powinien to interpretować? Skoro Bóg jest sprawiedliwy i tym co pójdą do piekła "musi" wynagrodzić tutaj na ziemi, to jak ktoś nie ma krzyży, więc można powiedzieć, że mu się powodzi, to czy jest to powód do obaw? Jak taką sytuację zrozumieć?

Co jeżeli po latach małżeństwa jedna ze stron traci wiarę, zaprzecza katolickiej Prawdzie, chce wychowywać dzieci w nurtach, które nie do końca współgrają z nauką KK? Co jeżeli współmałżonek słyszy, że jest już przez drugiego współmałżonka nie kochany? Czy w takich okolicznościach jest sens udania się na terapię małżeńską? Czy terapie obiektywnie pomagają małżonkom, czy raczej, biorąc pod uwagę dzisiejsze pseudo-zdobycze psychologii, przyniosą więcej szkody niż pożytku? Do którego momentu bardziej pobożny z małżonków powinien trwać we wspólnym pożyciu, a kiedy należy zacząć myśleć o separacji? Czy separacja małżeńska może przynieść jakieś dobre owoce dla dzieci, które będą widzieć, że rodzice nie są razem? Wreszcie co w sytuacji gdy jeden małżonek porzuci drugiego?

Czy mógłby ksiądz wyjaśnić, jak wygląda modlitwa żywej wiary? Jak rozpoznać, że otrzymaliśmy łaskę modlitwy, która rozpoczyna się w czwartym mieszkaniu (twierdza wewnętrzna)? Jak rozpoznać, że modlitwa staje się prostsza (prawdziwa miłość) i oczekiwana, ale nie jest kwietyzmem/bezczynnością?

W jednym z niedawnych PiO, jako sposób walki z gniewem była podana prosta praktyka wdzięczności. Czy jest więcej takich prostych metod walki z innymi wadami? Jak opanować pożądliwość, chciwość, nieumiarkowanie, rozproszenia w modlitwie?

W książce "Rozważ to dobrze" jest przywołana wizja piekła św. Teresy, która mówiła, że Pan Bóg jej pokazał "jakie sobie miejsce gotowała w piekle" (s. 110 - a spowiednicy za jej zgodą powiedzieli, że nigdy nie zgrzeszyła ciężko). Na jakiej zasadzie gotowała sobie miejsce w piekle, skoro za grzechy lekkie do piekła się nie idzie? Czy jednak się idzie? Czy my w tej sytuacji, będąc daleko mniej świętymi od św. Teresy, też gotujemy sobie miejsce w piekle i jest ono tam dla nas zarezerwowane?

Czy mógłby ksiądz podzielić się z nami jakimiś seminaryjnymi trickami na mocną siłę woli i przezwyciężenie lenistwa? Wspominał już ksiądz o drobnych umartwieniach przy posiłkach albo zamykaniu telefonu w szufladzie na klucz po godz. 18. Może coś więcej?

Jak walczyć ze złością, agresją oraz złymi myślami?

[Wspomniany mat.: Miłość każe nam strzelać celnie!]

Księże, niemal w każdej książce rozwoju życia duchowego ("W szkole świętego Ignacego" czy "Rozważ to dobrze") jest mowa o oderwaniu się od powabu świata - przykładem godnym naśladowania zwykle są osoby idące na pustynię lub do zakonu. Jak my, żyjący w rodzinie, mamy to zrobić, skoro sami go (ten powab) tworzymy? Udoskonalamy to, czym się zajmujemy: posiłki stają się coraz smaczniejsze, dzieła naszych rąk stają się coraz piękniejsze itp. Święta Rodzina, mimo że żyła w rodzinie, żyła raczej na sposób zakonny niż świecki, więc trudno z Niej brać bezpośredni przykład.

Kilka razy były wspominane mieszkania św. Teresy. Czy dałoby radę dokładniej omówić te 7 mieszkań z praktycznymi radami duchowymi?

Co poradziłby ksiądz osobie, która podchodzi w sposób lękliwy i strachliwy do spraw wiary i Boga? Chodzi o stany depresji duchowej, lęku przed surowym Bogiem, który potępi większość znajomych i rodziny za życie bez Niego? Słuchając kazań Bractwa, można odnieść wrażenie, że to odmienna skrajność w porównaniu z protestancko-modernistyczną wizją Boga, który wszystko akceptuje.

Ile w drodze do świętości zależy od nas, a ile od Boga? Jezus mówi, że nic bez Niego nie możemy uczynić i grozi nam pelagianizm. Z drugiej strony mamy świętych, którzy sami nakładali sobie surowe pokuty na swoje grzechy oraz głosili, że łaska bazuje na naturze.

Mam ogromny problem z modlitwą prośby. Nie dlatego, że nie wierzę, że Bóg słucha. Wiem, że słucha, (...) ale kiedy sam zaczynam się modlić o coś konkretnego - np. o pomoc w rozwiązaniu sprawy w urzędzie, czy jakąś ważną rzecz dla mojego życia i w moich interesach - to zaraz w głowie pojawia się myśl: „A może to się nie ma teraz udać? Może to właśnie ma nie wyjść, bo Bóg ma lepszy plan?". I przez to nie potrafię się modlić z prostotą i żarliwością.

(...) Gdzie jest granica między zaufaniem a rezygnacją?

Pytanie z perspektywy praktykującego katolika. Jeśli Bóg dopuszcza pokusę, to również daje łaskę do jej przezwyciężenia. Dlaczego więc tak łatwo jest upaść? Głównie chodzi o sferę zmysłów, ale w innych dziedzinach też. Mimo odmawiania różańca, częstej spowiedzi, adoracji i Mszy Świętej, mam wrażenie, że demon działa coraz mocniej. Czy to prawda, w takim razie, że szatan kusi głównie tych, którzy pracują nad zbawieniem duszy? (Św. Jan Maria Vianney)

Co zrobić, aby codzienna modlitwa nie była przykrym obowiązkiem do odklepania, bo Bóg się na nas obrazi, tylko czynnością najważniejszą, która naprawdę wypływa z serca?

Co sądzi ksiądz o stanach depresyjnych? Czy można próbować wyjść „na prostą" poprzez głębsze zaufanie Panu Bogu i przyjęcie tego ciężaru na przykład jako pokutę?

Czy mógłby ksiądz powiedzieć kilka słów na temat wyboru stanu? Z dedykacją dla młodzieży śledzącej kanał.

[Odp.: Jak rozpoznać swoje powołanie]

Czy zdarza się księdzu wątpić?

Co robić, gdy dopada nas zniechęcenie duchowe? Gdy korzystamy z sakramentów, słuchamy nauki KK, ale zamiast walki z nałogami popadamy w nie coraz częściej, dopadają nas wątpliwości w wierze, czy też lęk przed piekłem i świadomość, że zło koło nas wygrywa, na modlitwie pojawiają się rozproszenia, nie potrafimy zajmować się obowiązkami stanu. Z jednej strony wiemy, co mamy czynić wg KK, ale bardziej ciągnie nas do rzeczy ziemskich, grzesznych.

Jak ksiądz pości w trakcie Wielkiego Postu? Czy je ksiądz o określonych godzinach i jakie posiłki? Mam nadzieję, że nie jest to zbyt osobiste pytanie :)

1 lutego pytanie będzie na czasie. Jak się przygotować do Wielkiego Postu, aby go owocnie przeżyć?

1. U wielu świętych czytamy, że bardzo mało spali, niektórzy 3 godz., inni godzinę, albo poświęcali jeden dzień w tygodniu, aby nie spać, ale czuwać na modlitwie. W czasie tych nocy modlili się, studiowali, pisali różne dzieła. Czy to dar przyrodzony czy nadprzyrodzony? Człowiek, jak mało śpi, nie jest w stanie się uczyć, napisać poważnego tekstu, a na modlitwie przysypia. (...) Czy taki dar "niespania" to jakaś szczególna łaska?

2. U niektórych świętych czytamy, że nie dbali o swoje zdrowie. Np. św. ks. Bosko - lekarz zalecał przechadzki, odpoczynek i inne odżywianie. Autor jego żywota z podziwem (na plus) pisze, że ks. Bosko nie stosował się do zaleceń i żył nadal w surowej pokucie. Wielu innych świętych skróciło sobie życie nie dbając o siebie i nie słuchając rad, aby odpoczywać. Wiadomo, że zasługą jest wielka pokuta i modlitwa, ale z drugiej strony rachunki sumienia podają często "czy dbałem o swoje zdrowie?". (...)

Nawiązując do tekstów mszalnych z czwartej niedzieli po Objawieniu Pańskim, (...) chciałem dzisiaj powiedzieć o miłości, o prawdziwej miłości bliźniego.

Proszę księdza, siedmiolatek pyta: co znaczą słowa Pana Jezusa skierowane do Marty: "Marto, Marto o bardzo wiele rzeczy troszczysz się i kłopoczesz, a przecież jednej tylko potrzeba. Maria najlepszą cząstkę obrała, która jej nie będzie odjęta"? (Łk 10, 38-42)

Jak radzić sobie z wyrzutami sumienia i poczuciem winy za grzechy już wyspowiadane oraz za swoje aktualne słabości i wady, które nas przytłaczają (popełniamy praktycznie wszystkie grzechy główne)? Chodzi o strach przed piekłem lub bardzo ciężkim czyśćcem.

Jak to? Czy na drodze do Pana Boga można oszukiwać?

Jak zachować odpowiednie proporcje między pokorą a zachowaniem godności ludzkiej? Czy to jest kwestia roztropności? Ale nie umiem tego w odpowiedni sposób wyważyć.

Proszę księdza o podanie jakichś szczegółowych opracowań, katechez na temat obowiązków stanu. Katechizmy są bardzo ogólne. Coś wchodzącego w detal, chętnie w wersji dla opornych.

Czy to prawda, że ambicja i kreatywność nie są wcale dobre i prowadzą do pychy?

W "Filotei" św. Franciszek Salezy zdaje się zachęcać do wywoływania w sobie uczuć (mówiąc o rozmyślaniu). Jak wobec tego należy to potraktować, skoro krytykuje się np. charyzmatyków za celowe wywoływanie emocji?

Czy można z Bogiem tak po prostu porozmawiać? Jak odróżnić to, czy do nas mówi od naszych myśli i pragnień?

W najnowszym numerze ZW (Zawsze Wierni) na stronie 15 jest niejako wprost napisane, że kierownictwo duchowe jest "moralnie konieczne do osiągnięcia doskonałości". W dzisiejszych czasach jest to praktycznie niemożliwe, za mała liczba kapłanów (mowa tu o tych prawdziwie katolickich), jak to pogodzić? Czy w obecnej sytuacji to sam Bóg i NMP nas w nadzwyczajny sposób prowadzą? Czy otrzymujemy dodatkowe łaski by dążyć do doskonałości? A może Opatrzność Boża inaczej to mogła przygotować?

Jak postępować gdy po przylgnięciu do tradycji nachodzą nas wątpliwości czy aby na pewno była to słuszna droga?

Czy katolik powinien chodzić do psychologa? Pytam kolejny raz, bo spotykam się w życiu i w internecie z tym, że ludzie odradzają pójście do specjalisty: psychologa, psychiatry czy terapeuty, bo często można trafić na kogoś nieuformowanego po katolicku, kto narobi pacjentowi bałaganu w rozumowaniu. I polecane są różne modlitwy zamiast tego. To co w takim razie? Czy nerwicę natręctw uleczy ojciec Charbel? Czy problemy małżeńskie rozwiąże "pompejanka"? Dla mnie jest to myślenie modernistyczne i protestanckie - boli cię wątroba to masz demona chorej wątroby, musisz zaufać, zawierzyć Bogu a zostaniesz uzdrowiony. Według mnie wiara katolicka podchodzi do tego inaczej. Dogmatyka, teologia moralna - baza. Do tego modlitwa, codzienna praca nad cnotami, stosowne wyrzeczenia. Ale jednocześnie wzięcie odpowiedzialności za siebie i członków rodziny i rozumowe szukanie rozwiązania. Coś nie tak w małżeństwie? Małżonkowie szukają specjalisty od małżeństwa. Choroba psychiczna albo nałóg? Bliscy wysyłają na terapię a sami idą na grupę wsparcia, żeby się nauczyć żyć z tą osobą. Problemy rozwojowe dziecka? Rodzice idą do poradni pedagogicznej i uczą się nowych metod wychowawczych. (...)

W kontekście ostatniej konferencji, jak powinniśmy ćwiczyć i rozwijać wielkoduszność? Mógłby ksiądz coś więcej opowiedzieć/wyjaśnić o tej cnocie?

Na czym polega postęp w modlitwie? Gdzie jest granica między modlitwą myślną a kontemplacją? Dlaczego mamy wrażenie, że się cofamy zamiast robić postęp w modlitwie? Czy frustracja, trudność, niechęć do modlitwy oznacza, że tracimy nasze życie duchowe/modlitewne? Zamiast je zyskać czy wzrastać? Czy ciemna noc zmysłów jest na początku życia duchowego czy po kilku latach praktykowania modlitwy myślnej i na czym dokładnie polega?

Jaką lekturę duchową poleca ksiądz po przeczytaniu Katechizmu Apologetycznego?

Mam pytanie do księdza, bardzo ważne dla mnie, z kategorii, być może, "ludzie, ludzie". Co zrobić, gdy skutki grzechu bezmyślności i zaniedbania wychowania katolickiego swoich dzieci są bardzo poważne i po ludzku nie do naprawienia. W jaki sposób przyciągnąć nastoletnie dzieci do Pana Boga, nie mając przecież jurysdykcji nad przeszłością?

Czy w kontekście wszechobecnych współcześnie problemów emocjonalno-psychicznych, nauka o sumieniu stała się szczególnie problematyczna? Chodzi mi o to, że - zdaje się - wielu ludzi (o ile nie większość) ma zniekształcone sumienie (zazwyczaj przepełnione skrupułami, neurotyczne, źle rozumiane etc.), generalnie myli kwestie emocjonalnych reakcji organizmu z sumieniem i trudno jest tak naprawdę im wyjaśnić, rozróżnić czym sumienie tak właściwie jest, a czym nie. Jest to chyba kolejny konflikt pomiędzy nauką (psychologią i psychiatrią) a duchowością. Czy rozpoznaje to ksiądz jako realny problem duszpasterski?

Jak rozumieć kazanie x. Konstantyna "Im gorzej tym lepiej", tzn. czy samorealizacja i szukanie przyjemności zgodne z normami moralnymi jest złe? Dlaczego w tym kazaniu jest wspomniany ból głowy? Roztropność "doradza" raczej usunięcie tego bólu głowy, żeby nie przeszkadzał w wykonywaniu obowiązków stanu. Raczej nie mamy obowiązku wykonywać pracy itp z bólem głowy?

Rozpacz z "Katechizmu wg Summy Teologicznej". Mógłby ksiądz wyjaśnić, o co z nią chodzi i co można robić, by wyjść z takiego stanu?

Jakie poleca ksiądz postanowienia wielkopostne?

Czy katolik może mieć hobby? Czy na pewnym etapie jest to już strata czasu, o ile przynosi jedynie przyjemność?

Jak się bronić przed pychą po dokonaniu dobrego uczynku miłosierdzia?

Czy mógłby ksiądz od strony praktycznej wyjaśnić, jak duchowo uczestniczyć we Mszy Świętej, gdy np. nie można na niej być osobiście; podać przykłady w kilku zdaniach, wyjaśnić lub wskazać jakieś materiały lub nagrania, które o tym mówią?

O czym rozmawiać na co dzień, skoro tak wiele tematów to marność, która może mieć co najwyżej negatywny wpływ na duszę? (44:17)

Ksiądz Wierzejewski mówi co innego… Bo to jednak takie światowe i skupia nas na celach doczesnych, a nie duchowych. To było w kontekście zajmowania się głupotami zamiast wejrzenia w siebie. (45:19)

Jak po katolicku przeżyć czas przedpościa?

Czy zwiększenie praktyk religijnych typu częstsza Msza Święta, więcej różańca, częsta spowiedź powoduje silniejszą wiarę?

W jaki sposób realizować czynnie miłość bliźniego, gdy nic nas nie łączy ze środowiskiem, w którym się obracamy, to znaczy w otoczeniu, które żyje docześnie, płytko, gdzie trudno nawet o wspólne tematy do rozmów, w otoczeniu, w którym jest się raczej na marginesie z łatką kato-faszysty? Dostosować się, przeniknąć do ich kręgów i robić krecią robotę od wewnątrz? Zacząć oglądać seriale, żeby mieć o czym rozmawiać? Chodzić z nimi do kina i na panienki? Czy ograniczyć się do form biernych, np. modlitwa?

Jak zostać dziś świętym? Czy zamieszkać w "grocie", modlić się, pokutować, pracować, co robić? To, że przyjmować sakramenty i wypełniać obowiązki stanu to wiem, ale co mam zrobić, gdzie iść, sprzedać wszystko?

Czy da się wygrać powołanie do małżeństwa, jeśli ks. Stehlin i Jan Bosko męczą kapłaństwem w snach?

Jak rozpoznać wolę Bożą? W życiu stanąć możemy w kłopotliwej sytuacji, gdy nie wiemy, co mamy uczynić, lecz chcemy działać w zgodzie z nią. Boimy się wtedy, iż gorzko żałować będziemy naszych decyzji. Co, prócz modlitwy, powinniśmy robić?

Czy skrupulanci mają obowiązek udać się do psychologa?

Czy mógłby ksiądz powiedzieć coś na temat rekolekcji ignacjańskich organizowanych przez Bractwo? Czy każdy wierny może w nich wziąć udział? Czy sama chęć wystarczy, czy trzeba być na jakimś określonym poziomie w rozwoju duchowym? Czy trzeba się do takich rekolekcji jakoś specjalnie przygotować?

Co ksiądz sądzi o historii z domniemanym uderzeniem pioruna w pomnik św. Piotra? Czy katolik powinien jakkolwiek brać pod uwagę to zdarzenie, jeśli to prawda?

Jak powinny być interpretowane zjawiska naturalne, które nie wyglądają jak przypadek, a które mogą być jakimś znakiem z nieba? Kto powinien się tym zajmować?

Pytałem ostatnio o pewne stwierdzenie ojca Woronieckiego, że rozwój wiary powinien iść w parze z wykształceniem. Czy mógłby ksiądz obrazowo wyjaśnić, jak powinna być ukształtowana wiara u kogoś z wykształceniem wyższym, np. magister lub inżynier. Prosiłbym też o wskazanie jak właściwie nadrobić zaległości? Co dokładnie robić?

Ksiądz często mówi, że należy uczyć się katechizmu. Czy wystarczy czytać, czy należy "wkuwać", żeby znać odpowiedzi na wyrywki?

Jak podchodzić do kwestii tak zwanych paranormalnych zjawisk w rodzinie. U mnie w rodzinie takie wydarzenia miały miejsce, na przykład huk w domu, chociaż nic fizycznie nie upadło, dokładnie w godzinę śmierci kogoś bliskiego. Pytam, bo mnie to zwyczajnie niepokoi. Jeśli to od Boga, to co taki np. huk ma nam przekazać? Jeśli od szatana, to jest to tym bardziej niepokojące. Czy może to sugerować, nie daj Boże, potępienie duszy?

Co ksiądz sądzi o zakonie kartuzów?

Czy są już jakieś plany na rekolekcje ignacjańskie na wakacje? (2024)

Czy mógłby ksiądz opowiedzieć coś o rekolekcjach ignacjańskich?

Co księdza motywuje do dalszej walki z szatanem?

Czy bycie dzisiaj jurodiwym ma sens? (57:31)

Jurodiwyj to osoba szalona (tzw. Boży szaleńcy), która żyła i mieszkała przy cerkwi i była uznana przez ludzi za szaloną, obłąkaną. Jest ponad 50 świętych jurodiwych. (59:40)

Jak odróżnić natrętne myśli od pragnienia, np. odnośnie do powołania do kapłaństwa?

Co jest źródłem szczęścia dla katolika?

Jak nauczyć się modlitwy Jezusowej, co myśleć o hezychazmie, który jest mocno zakorzeniony w tradycji ojców Kościoła i Kościele prawosławnym? Książka "Opowieści Pielgrzyma" dużo o tym mówi.

Jak radzić sobie ze stresem i niepokojem, który wywołuje myśl na temat pójścia do spowiedzi?

Dlaczego wąska ścieżka i krzyż są dla nas dobre? I jeśli są dobre, to jak pogodzić to, że skrupulantyzm jest zły, przecież skrupulatne sumienie i skrupulatna wizja moralności wzmaga większy krzyż?

Kiedy można powiedzieć, że nie mamy przywiązania do żadnego grzechu powszedniego?

Jak mniej myśleć o sobie?

Jak radzić sobie z tym, że wąska droga i krzyż może prowadzić do załamania życiowego, bo życie jest długie i jeśli źle się człowiekowi żyje to ta wizja życia jest smutna i depresyjna, że tak długo do nieba?

Jak cierpieć, by nie popaść w cierpiętnictwo? Jak się radować z rzeczy tego świata, by nie zapomnieć o Bogu?

Czy jeśli wszystko idzie po mojej myśli, to dobrze czy źle?

Która z mąk Chrystusa była najbardziej bolesna? Z rozważań można wyczytać, że konanie w ogrójcu i krwawy pot, bo był on spowodowany cierpieniem duszy. Czy to powszechna nauka?

W jaki sposób radzić sobie z intelektualną samotnością? To znaczy, gdy otoczenie, ludzie z formalnym wykształceniem wyższym, tytułami naukowymi, taplają się w intelektualnych płyciznach i sprawia im to przyjemność; których tematy rozmów kręcą się wokół spraw materialnych, doczesnych, praktycznych i to w najbardziej wulgarnym i prymitywnym wydaniu. Żadnych refleksji i dociekań. Wiem, że można zmienić otoczenie, ale mam wrażenie, że problem jest dość powszechny i gdzie się nie pójdzie, tam może być podobnie.

Co robić, gdy się wątpi w działanie łaski Bożej?

Jak poradzić sobie z rozpaczą?

Czy jest jakiś tradycyjny zakon męski związany z duchowością karmelitańską? Jak się z nimi skontaktować?

Jak rozróżnić własne naturalne zdolności i używanie ich w codzienności od wspierających nas łask uczynionych w chwili obecnej? Por. ostatnie ZW o życiu duchowym: "Łaska chwili obecnej, a wierność w małych rzeczach" [Zawsze Wierni nr 5/2023 (228)]

Czy warto korzystać z "Ćwiczeń duchowych" św. Ignacego, jeśli nie brało się udziału w rekolekcjach ignacjańskich?

Jak pogodzić to, że katolik z jednej strony powinien być radosny, z drugiej powinien nieść swój krzyż, a z trzeciej powinien być szczery, więc nie powinien udawać, że jest radosny?

Jak się przełamać i zacząć chodzić do kościoła? Przez bardzo długi czas byłem bezbożnikiem i bluźniercą, ale teraz poznałem Prawdę, ale tylko w teorii i fizycznie wręcz nie umiem pójść do kościoła.

Jak rozpoznać, czy nasza miłość do Boga jest uporządkowana i właściwa? Czy w dużym uogólnieniu można powiedzieć, że jeśli wola i rozum są mocno ukierunkowane na Boga, to jest to właściwe określenie miłości, nawet jeśli przy tym nie ma praktycznie żadnych emocji?

Co robić, gdy praktykuje się wiarę bardziej ze strachu przed potępieniem niż z miłości do Boga?

Widząc i mając świadomość ciężkich grzechów otoczenia, jak praktykować pokorę, modlitwę uniżenia, uważania siebie za najgorszego grzesznika?

Jakby miał ksiądz dać jedną radę co do codziennego życia duchowego, to co by to było?

Skąd mamy wiedzieć do czego jesteśmy powołani?

Czy miłość do Pana Boga to też pragnienie jego dobra?

Czy katolik może uniknąć życia w ciągłym stresie?

Co jeśli przed przystąpieniem do spowiedzi odczuwam zniechęcenie i popełniam świadomie grzechy w przekonaniu, że nie ma co się starać, jeśli żyje się w grzechu ciężkim? Problem jest od pół roku.

Często mam lęk, nawet paraliżujący, że ktoś z moich bliskich może być potępiony. Jak z tym walczyć? Czy to pochodzi od Boga?

Jak walczyć z uzależnieniem od internetu?

Mam pytanie odnośnie do postu. Czytałem książkę o św. Janie Marii Vianney'u. Potrafił on ofiarować się w bardzo skrajny sposób. [...] Czy zdaniem księdza wyniszczanie organizmu w taki sposób jest miłe Bogu?

Kto potrzebuje kierownika duchowego?

Co ksiądz sądzi o wielkich aktach wskutek nawróceń, jak ogolenie głowy albo pójście w odosobnienie na X czasu? W średniowieczu chyba bywały takie charyzmatyczne zjawiska, czy są dobre?

Słyszałem, że są oznaki przyszłego zbawienia: nabożeństwo do NMP, miłość nieprzyjaciół i cierpliwe znoszenie przeciwności. Ich intensywność zmienia się na różnych etapach - kiedy jest punkt odniesienia?

Jak rozumieć warunek uzyskania odpustu zupełnego polegający na braku jakiegokolwiek przywiązania do grzechu? Czy wypełnia się to aktem woli czy jest raczej wynikiem dłuższej pracy nad sobą?

Czy Pan Bóg ma jeden doskonały plan dla naszego życia przygotowany od początku stworzenia, z którym możemy współpracować, lub nie, czy też dostosowuje plan do sytuacji, możliwości z dnia naszego nawrócenia i pełnej współpracy?

O czym mamy myśleć mówiąc różaniec, aby było to dobre odmawianie różańca? Co jeśli uciekną nam myśli?

Jak odrzucić siebie? (33:15)

Raczej nie odrzucić, a przezwyciężyć się, zaprzeć się siebie. (34:27)

Czy świętość uzyskujemy poprzez wypełnianie obowiązków?

Jak odróżnić własną wolę od Bożej, nawet jeśli ta własna wydaje się dobra?

O. Kolumban Marmion "Chrystus wzorem kapłana" - książka, idealny prezent dla księdza?

Jak się uwolnić od rozmyślania o samobójstwie osoby bliskiej, od tego żalu za zaprzepaszczoną wspólną przyszłość? To nie decyzja Boga, którą można przeboleć bo on wie lepiej, ale tej osoby. Co robić?

Czy w tradycyjnej formacji istnieje coś takiego jak doświadczenie, czy przeżywanie wiary? Czy można to rozumieć inaczej niż jako uczucia religijne? Być może takie pojęcie istniało, ale jego pierwotne znaczenie zostało wypaczone przez modernizm?

Czy Bractwo mogłoby zbadać sprawę ruchu Anonimowych Alkoholików i program działania 12 kroków, na którym się opierają?

Współczesne wspólnoty, np. Domowy Kościół, w formacji swoich członków kładą nacisk na wzajemne dzielenie się doświadczeniem wiary, lub rozważenie, opowiadanie w jaki sposób Słowo Boże lub Bóg przez swoje Słowo działa w moim życiu. Jak rozumieć tego typu praktyki w świetle tradycyjnej formacji katolickiej?

Jak powinna wyglądać modlitwa wieczorna i poranna. Rachunek sumienia na pewno jest dobry, ale co poza tym? Odmówienie Ojcze Nasz? Chyba nie chodzi o odhaczenie kilku punktów, a obecnie w Kościele dużo mówi się o rozmowie i relacji z Bogiem. Nawet jeśli, to nie wiem, jak to rozumieć. Przecież nie usłyszę głosu w głowie.

Dużo ksiądz mówi o kierowaniu się rozsądkiem. Jak odnieść to do świętych, którzy są nazywani Szaleńcami Bożymi, np. św. Maksymilian Kolbe, który robił coś, mówiąc, że NMP się resztą zajmie?

Jak rozpoznać, kiedy grzeszne myśli pochodzą wprost od człowieka, kiedy od diabła, a kiedy od ran duszy?

Jakich świętych uważa ksiądz za najważniejszych i najwybitniejszych w historii katolicyzmu?

Jak rozumieć to, że nie powinniśmy opierać się w przeżywaniu wiary na uczuciach, skoro mówi się właśnie, że słuchając Mszy Świętej, mamy ją przeżywać właśnie, zachwycając się śpiewem, wonią kadzidła itd.?

Czy księża jako osoby mające o wiele większą styczność z sacrum (Msza Święta, Brewiarz, więcej modlitw), częściej doświadczają oschłości i trudności na modlitwie, czy przychodzi im to wszystko lżej?

Czy nasza wada główna jest nią przez całe nasze życie? Czy też można ją "przezwyciężyć" i wtedy inna "mniejsza" wada staje się naszą główną?

Jak żyć, kiedy ciągle smutek i zmęczenie?

Na czym polega różnica między nauką otrzymaną od księdza na spowiedzi, a kierownictwem duchowym? Czy kierownictwo duchowe nie jest swego rodzaju "sesją psychologiczną" albo czy nie ulegnie człowiek "wzrastaniu w pychę"?

W jaki sposób można kształtować cnotę męstwa?

Czy żyje ksiądz w ciągłym napięciu, że popełni grzech ciężki? Jak poradzić sobie z lękiem, że w stanie łaski będziemy żyć w ciągłym stresie?

Czy mógłby ksiądz rozwinąć pojęcie "zagrożenie duchowe" okiem Bractwa? W Internecie sporo się o nim mówi, ale czasem mam wrażenie, że ludzie popadają w paranoję na tym punkcie?

Jak ciężko się księdzu żyje? Jak ciężko jest trwać w łasce uświęcającej?

Czy modlenie się o powołanie (zakonne/kapłańskie lub do życia w świecie) dla siebie jest narzucaniem swojej woli Panu Bogu?

Jakie formy pobożności i modlitwy poleciłby ksiądz na okres paschalny? Wielki Post dostarcza mnóstwo treści, modlitw i nabożeństw, a niestety okres wielkanocny w tradycji zachodniej wydaje się niezwykle ubogi.

Który z ojców pustyni miał najbardziej doniosłe spostrzeżenia w księdza ocenie?

Czy da się być szczęśliwym, będąc katolikiem?

Jaka jest różnica w tradycyjnym pojmowaniu świętości, a świętością pojmowaną w duchu Opus Dei?

Jak to jest dzisiaj z narzędziami pokutnymi: włosiennicą, różnymi rodzajami dyscypliny, kolczastymi pasami itd.? W ogóle się o tym nie słyszy, a podobno dzieci fatimskie także używały przyborów pokutnych. Jak to jest dzisiaj? Jak to się ma do grzechu samookaleczenia? Jakie łaski przynosiły takie praktyki?

Jak rozwijać cnotę roztropności?

Co ksiądz uważa o godzinie świętej? Czy praktykować ją, a jeśli tak, to czy zawsze w godzinach 23-24, czy można w innych?

Czy każdy powinien mieć przewodnika duchowego i stałego spowiednika? Jak załatwiać sobie kogoś takiego w Bractwie?

Jak sobie radzić z samotnością i poczuciem bycia innym?

Mam wątpliwości co do ważności moich spowiedzi. (...) Stały spowiednik zalecił, żebym nie robił spowiedzi generalnej. Czy słuchać go (nie jest tradycjonalistą, ale jest dość konserwatywny)?

Czym się kierować, planując wyrzeczenie wielkopostne? Na co zwracać uwagę, wybierając konkretną praktykę?

Czy uczestnictwo w rekolekcjach ignacjańskich w Bractwie jest dobrym pomysłem dla osoby, która dopiero się nawraca, nigdy w życiu szczerze się nie wyspowiadała i chce przystąpić do spowiedzi generalnej?

Kilka zdań o księdzu Dolindo.

Czy mógłby ksiądz polecić najwartościowsze książki w temacie rozwoju duchowego? Rozwój cnót życia duchowego, dążenia do doskonałości, świętości itd.

Czy istnieje prawdziwa katolicka medytacja? [Odp.: Medytacja - jedna prowadzi do Boga, druga do diabła]

Jeśli wybierzemy kierownika duchowego, to o czym właściwie mamy z nim rozmawiać? Czy jeśli nie jestem skrupulantem, to stałe kierownictwo jest mi w ogóle potrzebne? (14:12)

Nie mam na co dzień jakichś dylematów duchowych lub moralnych, a jeśli jakiś mi się pojawi, to pytam tego czy innego księdza. Za bardzo nie wiem, co miałbym mówić potencjalnemu kierownikowi. (18:15)

Co ksiądz sądzi o ks. Dolindo i modlitwie "Ty się tym zajmij"?

Co oznacza, że coś jest "owocem tajemnicy Różańca"?

Jak można się ćwiczyć w pokorze?

Jaka jest różnica między ufnością a nadzieją?

Boże miłosierdzie. Jak znaleźć złoty środek pomiędzy bojaźnią potępienia a ufnością w Jego miłosierdzie?

Co powinna zrobić osoba, która nie znalazła wierzącej osoby do stworzenia rodziny i nie czuje powołania do życia zakonnego? Jak nadać sens życiu w samotności?

Wawrzyniec Scupoli: "Zawsze poskramiaj swój umysł i z upodobaniem czyń go głupim" - co wtedy z twierdzeniem, że mamy do końca dążyć do poznania prawdy, czyli czynić umysł coraz bardziej rozumnym?

Czy życie pustelnika oraz potrzeba kontaktu z drugim człowiekiem (piramida Maslowa) ze sobą współgrają? Jak wytłumaczyć optymalne zdrowie psychiczne pustelników żyjących tylko z Bogiem?

Co ksiądz myśli o księdzu Galusie i pustelni?

Jakie są najczęstsze problemy duchowe tradycjonalistów?

Jak można walczyć ze stałym zobojętnieniem w życiu duchowym (brak miłości Boga, brak żalu za grzechy i przyzwyczajanie się do nich)?

Co ksiądz sądzi o Teobańkologii? Metoda ignacjańska - czy ksiądz poleca?

Gdzie lub w czym szukać rozwoju osobistego w duchu Tradycji katolickiej i czy istnieją schematy dyscypliny dla osób świeckich?

Co to jest modlitwa wewnętrzna?

Jak wyznaczyć swoją wadę główną? Czy istnieje jakiś sposób na rozpoznanie, z czym mamy największy problem, jeśli przy rachunku sumienia nie potrafimy rozeznać?

Czy rekolekcje ignacjańskie prowadzone przez Bractwo różnią się czymś od tych prowadzonych przez jezuitów?