Pytania z tagiem: psychologia
Jakie miałby ksiądz rady duchowe dla autystów?
Chciałbym poruszyć kwestię zbawienia, wolnej woli i Bożej łaski w życiu osoby z autyzmem, która przez wiele lat nie była świadoma swojego zaburzenia, a dodatkowo nie otrzymała od rodziny odpowiedniej pomocy, koniecznej do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania.
Osoba z autyzmem może dopiero w dorosłości zrozumieć, dlaczego przez całe życie miała trudności z relacjami międzyludzkimi, wypełnianiem obowiązków, podejmowaniem decyzji czy odnalezieniem się w codziennym życiu. Wcześniej może nawet nie zdawać sobie sprawy, jak bardzo jej sposób postrzegania rzeczywistości i funkcjonowania różni się od typowego. Jeżeli dodatkowo dorastała w niewłaściwie funkcjonującej rodzinie i nie otrzymała potrzebnego wsparcia, skutki te mogą być bardzo poważne. Niektórych straconych szans, niezdobytych umiejętności czy zaniedbanych obszarów życia nie da się później w pełni nadrobić. Jak w takiej sytuacji rozumieć Bożą sprawiedliwość i miłosierdzie? Czy można mówić o takiej samej odpowiedzialności za własne życie i zbawienie u osoby, która otrzymała odpowiednie wychowanie i możliwości rozwoju, oraz u osoby, której autyzm i brak pomocy od dzieciństwa znacznie to utrudniały?
W perspektywie katolickiej człowiek jest odpowiedzialny za swoje decyzje, powinien wypełniać obowiązki, rozwijać się, troszczyć się o innych i dążyć do świętości. Jednak osoba z autyzmem może mieć poważne trudności z realizacją tych zadań, nawet jeśli ma odpowiednią inteligencję i szczerze chciałaby normalnie funkcjonować. Co więcej, dopiero po latach może zrozumieć, że wiele jej wcześniejszych decyzji, zachowań i zaniedbań wynikało z nierozpoznanego zaburzenia, a nie ze złej woli. Jak w takim przypadku należy rozumieć wolną wolę, grzech i odpowiedzialność moralną? Czy autyzm oraz brak odpowiedniej pomocy mogą istotnie ograniczać odpowiedzialność człowieka za jego postępowanie? I w jaki sposób objawia się Boża łaska w życiu takiej osoby, skoro już od dzieciństwa napotyka ona trudności, których inni ludzie często nie muszą pokonywać?
Jeszcze większy problem pojawia się wtedy, gdy osoba dopiero w dorosłości uświadamia sobie, jak wiele straciła przez nierozpoznany autyzm. Może odczuwać silny żal, gniew, poczucie krzywdy, a nawet nienawiść do własnego życia, religii czy samego Boga. Jak taka osoba ma rozwijać miłość do Boga i bliźnich, skoro jej dotychczasowe doświadczenia wywołują przede wszystkim rozpacz i bunt? Jak ma się nawrócić, przystępować do spowiedzi i prowadzić życie religijne, jeżeli kontakty z innymi ludźmi są dla niej bardzo trudne, a dodatkowo może zmagać się ze skrupułami i nadmiernym analizowaniem własnych zachowań? Czy Bóg wymaga od takiej osoby tego samego, co od człowieka, który miał znacznie lepsze warunki rozwoju, czy też bierze pod uwagę jej ograniczenia, doświadczenia i brak otrzymanej pomocy?
Czy nawet człowiek, który w innych okolicznościach mógłby zostać świętym, miałby znacznie trudniejszą drogę do wiary i zbawienia, gdyby urodził się z autyzmem, dorastał bez odpowiedniego wsparcia i przez większość życia nie rozumiał przyczyn swoich trudności? Nie chodzi mi o twierdzenie, że osoby z autyzmem nie mogą zostać świętymi (choć mam poważne wątpliwości w niektórych przypadkach), lecz o to, że ich możliwości, doświadczenia i trudności mogą być zupełnie inne niż u osób bez tego zaburzenia. Czy nie oznacza to, że warunki, w jakich człowiek przychodzi na świat i dorasta, mają ogromny wpływ na jego drogę do Boga?
Prosiłbym o konkretną odpowiedź odnoszącą się do opisanej sytuacji, a nie jedynie o stwierdzenia, że Bóg ma plan dla każdego człowieka albo że pisze prosto po krzywych liniach. Jak osoba, która przez dzieciństwo i młodość nie otrzymała pomocy, nie mogła odpowiednio przygotować się do dorosłości, a dopiero po latach poznała przyczynę swoich trudności, ma pogodzić się z ich nieodwracalnymi skutkami i jednocześnie dążyć do zbawienia? Jak w takim przypadku należy rozumieć Bożą łaskę, wolną wolę, odpowiedzialność moralną i sprawiedliwość Boga, aby nie sprowadzić całego problemu do stwierdzenia, że każdy człowiek po prostu sam odpowiada za swoje życie i zbawienie?
Czy księdza zdaniem psychoterapia jest realnym narzędziem pomocy, czy po prostu wymysłem chcących zarobić psychologów? Czy choroby psychiczne to realnie działanie złych duchów?
Czy katolik powinien chodzić do psychologa? Pytam kolejny raz, bo spotykam się w życiu i w internecie z tym, że ludzie odradzają pójście do specjalisty: psychologa, psychiatry czy terapeuty, bo często można trafić na kogoś nieuformowanego po katolicku, kto narobi pacjentowi bałaganu w rozumowaniu. I polecane są różne modlitwy zamiast tego. To co w takim razie? Czy nerwicę natręctw uleczy ojciec Charbel? Czy problemy małżeńskie rozwiąże "pompejanka"? Dla mnie jest to myślenie modernistyczne i protestanckie - boli cię wątroba to masz demona chorej wątroby, musisz zaufać, zawierzyć Bogu a zostaniesz uzdrowiony. Według mnie wiara katolicka podchodzi do tego inaczej. Dogmatyka, teologia moralna - baza. Do tego modlitwa, codzienna praca nad cnotami, stosowne wyrzeczenia. Ale jednocześnie wzięcie odpowiedzialności za siebie i członków rodziny i rozumowe szukanie rozwiązania. Coś nie tak w małżeństwie? Małżonkowie szukają specjalisty od małżeństwa. Choroba psychiczna albo nałóg? Bliscy wysyłają na terapię a sami idą na grupę wsparcia, żeby się nauczyć żyć z tą osobą. Problemy rozwojowe dziecka? Rodzice idą do poradni pedagogicznej i uczą się nowych metod wychowawczych. (...)
Czy w kontekście wszechobecnych współcześnie problemów emocjonalno-psychicznych, nauka o sumieniu stała się szczególnie problematyczna? Chodzi mi o to, że - zdaje się - wielu ludzi (o ile nie większość) ma zniekształcone sumienie (zazwyczaj przepełnione skrupułami, neurotyczne, źle rozumiane etc.), generalnie myli kwestie emocjonalnych reakcji organizmu z sumieniem i trudno jest tak naprawdę im wyjaśnić, rozróżnić czym sumienie tak właściwie jest, a czym nie. Jest to chyba kolejny konflikt pomiędzy nauką (psychologią i psychiatrią) a duchowością. Czy rozpoznaje to ksiądz jako realny problem duszpasterski?
Czy skrupulanci mają obowiązek udać się do psychologa?
Jak radzić sobie ze stresem i niepokojem, który wywołuje myśl na temat pójścia do spowiedzi?
Czy cały dorobek Carla Junga nadaje się tylko do tzw. "zaorania"? Jeśli tak, to dlaczego? Rozumiem sprzeciw wobec Freuda, lecz sporo spostrzeżeń Junga wydaje się trafne i zdaje się potencjalnie przydatne. Czy to jest w jakiś sposób groźne? Idąc dalej, czy cała współczesna psychologia jest do "zaorania"?
Jak poradzić sobie z rozpaczą?
Pytanie o psychoterapię - korzystać czy nie? Czy w świetle tradycyjnej nauki może być to narzędzie pomocne do przebaczenia komuś, poradzenia sobie z traumami? (40:28)
Współczesna psychologia to chyba ma więcej grzechów? (43:14)
Czy katolik może uniknąć życia w ciągłym stresie?
Idę do psychologa, o którym wiem, że będzie mnie namawiał na tzw. ustawienie hellingerowskie - dużo ludzi z tego korzysta, jednak słyszałem, że może to stanowić zagrożenie duchowe [...]. Czy brać w tym udział, choćby dla świętego spokoju? A jeśli nie, to jak uzasadnić swoją odmowę?
Czy lepiej być miernym mężem i ojcem, czy raczej nie być nim wcale? Czy znając swoje skłonności do depresji i lęków warto wchodzić w związek małżeński?
Jak się uwolnić od rozmyślania o samobójstwie osoby bliskiej, od tego żalu za zaprzepaszczoną wspólną przyszłość? To nie decyzja Boga, którą można przeboleć bo on wie lepiej, ale tej osoby. Co robić?
Czy ksiądz może mieć autyzm?
Jak przedsoborowa nauka traktuje samobójców? Z tego, co się orientuję, to w posoborowiu obecnie jest narracja, że osoba, która jest o zdrowych zmysłach, bez zaburzeń i chorób psychicznych nie mogłaby targnąć się świadomie na własne życie. Jak patrzy na ten problem tradycyjna nauka? Jak są rozpatrywane choroby psychiczne i samobójstwo osoby np. w depresji?
Jak żyć, kiedy ciągle smutek i zmęczenie?
Jak rozróżnić depresję od lenistwa duchowego?
Czy osoby chore psychicznie, albo z jakimiś zaburzeniami mogą mieć problem ze zbawieniem?
Co jeżeli u pewnej osoby podniecenie seksualne wywołuje jedzenie słodyczy? Co poradzić tej osobie i jak jej pomóc?
Czy i jak Bractwo pomaga osobom uzależnionym i współuzależnionym? Czy Bractwo przychyla się do terapii świeckiej takich osób?
Czy złe uczynki popełnione ze względu na zdiagnozowaną depresję są grzechem? Np. niepójście w niedzielę do kościoła.
Czy orientację seksualną da się zmienić?
Mam paniczny strach przed piekłem i zarazem śmiercią. Jak z tym walczyć?
Czy ciągle powracające i dręczące wyrzuty sumienia (np. obwinianie się o śmierć kogoś bliskiego) są na ogół formą pokusy?
Czemu niektóre osoby mają paniczny strach względem spowiedzi i nie mogą bez tortur duchowych i skrajnej bojaźni doń przystąpić? Jak z takim odwodzeniem walczyć? Mnie to skłania by wiecznie je odkładać.
Jaki los czeka psychopatów? Czy oni też mają sumienie, mimo że biologia wykazała, że nie czują jego wyrzutów?
Czy czytał ksiądz książkę Anny Wasiukiewicz "Psychologia jak religia, religia jak psychologia"? Jeżeli tak to co ksiądz myśli o psychologii jako nauce, która ma zastąpić wiarę katolicką?
