Czy katolik powinien chodzić do psychologa? Pytam kolejny raz, bo spotykam się w życiu i w internecie z tym, że ludzie odradzają pójście do specjalisty: psychologa, psychiatry czy terapeuty, bo często można trafić na kogoś nieuformowanego po katolicku, kto narobi pacjentowi bałaganu w rozumowaniu. I polecane są różne modlitwy zamiast tego. To co w takim razie? Czy nerwicę natręctw uleczy ojciec Charbel? Czy problemy małżeńskie rozwiąże "pompejanka"? Dla mnie jest to myślenie modernistyczne i protestanckie - boli cię wątroba to masz demona chorej wątroby, musisz zaufać, zawierzyć Bogu a zostaniesz uzdrowiony. Według mnie wiara katolicka podchodzi do tego inaczej. Dogmatyka, teologia moralna - baza. Do tego modlitwa, codzienna praca nad cnotami, stosowne wyrzeczenia. Ale jednocześnie wzięcie odpowiedzialności za siebie i członków rodziny i rozumowe szukanie rozwiązania. Coś nie tak w małżeństwie? Małżonkowie szukają specjalisty od małżeństwa. Choroba psychiczna albo nałóg? Bliscy wysyłają na terapię a sami idą na grupę wsparcia, żeby się nauczyć żyć z tą osobą. Problemy rozwojowe dziecka? Rodzice idą do poradni pedagogicznej i uczą się nowych metod wychowawczych. (...)

Czy w kontekście wszechobecnych współcześnie problemów emocjonalno-psychicznych, nauka o sumieniu stała się szczególnie problematyczna? Chodzi mi o to, że - zdaje się - wielu ludzi (o ile nie większość) ma zniekształcone sumienie (zazwyczaj przepełnione skrupułami, neurotyczne, źle rozumiane etc.), generalnie myli kwestie emocjonalnych reakcji organizmu z sumieniem i trudno jest tak naprawdę im wyjaśnić, rozróżnić czym sumienie tak właściwie jest, a czym nie. Jest to chyba kolejny konflikt pomiędzy nauką (psychologią i psychiatrią) a duchowością. Czy rozpoznaje to ksiądz jako realny problem duszpasterski?

Czy skrupulanci mają obowiązek udać się do psychologa?

Jak radzić sobie ze stresem i niepokojem, który wywołuje myśl na temat pójścia do spowiedzi?

Czy cały dorobek Carla Junga nadaje się tylko do tzw. "zaorania"? Jeśli tak, to dlaczego? Rozumiem sprzeciw wobec Freuda, lecz sporo spostrzeżeń Junga wydaje się trafne i zdaje się potencjalnie przydatne. Czy to jest w jakiś sposób groźne? Idąc dalej, czy cała współczesna psychologia jest do "zaorania"?

Jak poradzić sobie z rozpaczą?

Pytanie o psychoterapię - korzystać czy nie? Czy w świetle tradycyjnej nauki może być to narzędzie pomocne do przebaczenia komuś, poradzenia sobie z traumami? (40:28)

Współczesna psychologia to chyba ma więcej grzechów? (43:14)

Czy katolik może uniknąć życia w ciągłym stresie?

Idę do psychologa, o którym wiem, że będzie mnie namawiał na tzw. ustawienie hellingerowskie - dużo ludzi z tego korzysta, jednak słyszałem, że może to stanowić zagrożenie duchowe [...]. Czy brać w tym udział, choćby dla świętego spokoju? A jeśli nie, to jak uzasadnić swoją odmowę?

Czy lepiej być miernym mężem i ojcem, czy raczej nie być nim wcale? Czy znając swoje skłonności do depresji i lęków warto wchodzić w związek małżeński?

Jak się uwolnić od rozmyślania o samobójstwie osoby bliskiej, od tego żalu za zaprzepaszczoną wspólną przyszłość? To nie decyzja Boga, którą można przeboleć bo on wie lepiej, ale tej osoby. Co robić?

Czy ksiądz może mieć autyzm?

Jak przedsoborowa nauka traktuje samobójców? Z tego, co się orientuję, to w posoborowiu obecnie jest narracja, że osoba, która jest o zdrowych zmysłach, bez zaburzeń i chorób psychicznych nie mogłaby targnąć się świadomie na własne życie. Jak patrzy na ten problem tradycyjna nauka? Jak są rozpatrywane choroby psychiczne i samobójstwo osoby np. w depresji?

Jak żyć, kiedy ciągle smutek i zmęczenie?

Jak rozróżnić depresję od lenistwa duchowego?

Czy osoby chore psychicznie, albo z jakimiś zaburzeniami mogą mieć problem ze zbawieniem?

Co jeżeli u pewnej osoby podniecenie seksualne wywołuje jedzenie słodyczy? Co poradzić tej osobie i jak jej pomóc?

Czy i jak Bractwo pomaga osobom uzależnionym i współuzależnionym? Czy Bractwo przychyla się do terapii świeckiej takich osób?

Czy złe uczynki popełnione ze względu na zdiagnozowaną depresję są grzechem? Np. niepójście w niedzielę do kościoła.

Czy orientację seksualną da się zmienić?

Mam paniczny strach przed piekłem i zarazem śmiercią. Jak z tym walczyć?

Czy ciągle powracające i dręczące wyrzuty sumienia (np. obwinianie się o śmierć kogoś bliskiego) są na ogół formą pokusy?

Czemu niektóre osoby mają paniczny strach względem spowiedzi i nie mogą bez tortur duchowych i skrajnej bojaźni doń przystąpić? Jak z takim odwodzeniem walczyć? Mnie to skłania by wiecznie je odkładać.

Jaki los czeka psychopatów? Czy oni też mają sumienie, mimo że biologia wykazała, że nie czują jego wyrzutów?

Czy czytał ksiądz książkę Anny Wasiukiewicz "Psychologia jak religia, religia jak psychologia"? Jeżeli tak to co ksiądz myśli o psychologii jako nauce, która ma zastąpić wiarę katolicką?