Czy niebo to konkretne miejsce (rzeczywista przestrzeń), w której znajdują się dusze zbawionych oraz Trójca Przenajświętsza i Maryja? Czy może niebo to tylko stan duszy po śmierci - albo dusza ma wizję uszczęśliwiającą Boga, albo jej nie posiada i cierpi z tego powodu karę piekła lub czyśćca?

Na kazaniu, podczas I Komunii Św. w mojej rodzinnej parafii, ksiądz tłumaczył dzieciom, że niebo to tylko stan duszy, a nie konkretne miejsce. Mi taka teoria nie pasuje, ponieważ Jezus i Maryja są w niebie razem z ciałami.

Czy Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka? Jeśli tak, to czemu miliardy nieochrzczonych dzieci nie trafiają do nieba, a taki limbus z pewnością zbawieniem nie jest, jak zdefiniowano m. in. na XV Synodzie Kartagińskim czy w bulli "Laetentur Caeli" Soboru Florenckiego?

Czy w tym piekle można mieć jakąkolwiek komunię z Bogiem? Jeśli tak, to czemu limbus jest częścią piekła, a jeśli nie, to czemu ludzie tam mogą być szczęśliwi, wyłącznie będąc w wygodnych warunkach naturalnych?

Dlaczego dogmatyczna nauka Soboru Florenckiego o braku możliwości zbawienia dla nie-członków Kościoła katolickiego (nawet tych, którzy o Chrystusie nigdy nie słyszeli) została przez władze kościelne w XIX wieku zmieniona? Czy to przypadkiem nie podobna sytuacja do Vaticanum II?

Czy można potępić się przypadkiem? Na przykład, ktoś przed śmiercią aktem woli wzywa Boga lub nawet się wyspowiadał, ale po drugiej stronie okaże się, że miał zły obraz wiary, był letnim katolikiem lub był pod wpływem modernistycznych księży lub innych herezji.

W 1439 r. została opublikowana bulla Laetentur Caeli na Soborze Florenckim. Głosi ona jasno, że ludzie, którzy umierają z grzechem śmiertelnym lub z samym TYLKO grzechem pierworodnym, idą bezpośrednio do piekła. Cała bulla pisana jest w języku dogmatycznym, zatwierdzona jest przez papieża, który ją ogłasza "ad perpetuam rei memoriam" i w imię Trójcy Św. definiowane są dogmaty, w tym także ten o potępieniu nieochrzczonych.

Dlaczego więc ksiądz dopuszcza możliwość, że np. muzułmanin nieświadomy istnienia chrześcijaństwa może się zbawić, gdy sobór mówi co innego?

Każdy człowiek dostaje ilość łaski wystarczającą do zbawienia? Jednak są ludzie, którzy umierają bez chrztu przed osiągnięciem zdolności używania rozumu (zwłaszcza że są dzieci umierające przed narodzeniem, więc nikt nawet by ich nie mógł ochrzcić) i jest to od nich niezależne. Ci ludzie trafiają do limbusa i nie mogą ze względu na brak chrztu osiągnąć zbawienia. Jak to pogodzić?

Jak rozumieć to, że na sądzie będziemy sądzeni z uczynków miłości przy orzeczeniu Kościoła, że warunkiem koniecznym i wystarczającym do zbawienia jest śmierć w stanie łaski uświęcającej?

Proszę o komentarz do następującego toku rozumowania: Skoro w Kościele Prawosławnym Komunia Święta jest ważnym i skutecznym sakramentem, to znaczy wierni prawosławni przyjmują prawdziwe Ciało i Krew Pana naszego Jezusa Chrystusa, to oznacza, że są zbawieni. [Kochani, czytajcie katechizm! Po prostu! - x.] Czyli zarazem nieprawdą jest, że poza Kościołem nie ma zbawienia, gdyż w religii prawosławnej również znajdują się skuteczne środki zbawcze.

Nurtuje mnie pewna kwestia związana ze schizmatykami obrządku wschodniego. Nie ma zbawienia poza Chrystusem, no ale Kościół naucza, że w prawosławnej liturgii Chrystus jest obecny w przenajświętszym sakramencie, a sama msza jest ważna, ale niegodziwa. Czy zatem wierni prawosławni, którzy przestrzegają dekalogu, uczęszczają do spowiedzi, przystępują do eucharystii, mogą dostąpić zbawienia? Jeśli tak, to jaka jest różnica między nimi a katolikami, którzy w podobny sposób postępując zbawienia dostępują? Czy też czeka ich dłuższy pobyt w czyśćcu? Szczególnie tyczy się to np. prawosławnych wiernych na jakiejś małej wiosce w Rosji, którzy raczej nigdy o Kościele Katolickim nie słyszeli, a postępują zgodnie z tym, co Chrystus nauczał.

Czy Bóg zabiera do siebie duszę w momencie, w którym jest najlepszy moment do jej zbawienia?

Czy np. wierzący mąż jest odpowiedzialny za zbawienie żony, która np. odeszła do kochanka? Albo czy żona odpowiada za zbawienie męża alkoholika?

Czy osoba niepełnosprawna intelektualnie, która nie ma możliwości rozwoju duchowego na ziemi tak jak osoby zdrowe, może nawet nie ma świadomości istnienia Boga, po śmierci osiągnie mniejszy stopień świętości? Czy może wręcz przeciwnie, ponieważ jej poznanie i rozumienie są opóźnione, a przez to nie popełnia grzechów tak świadomie jak osoba zdrowa? Czy niepełnosprawność dziecka jest karą lub pokutą, a może sposobem na uświęcenie?

Czy Bóg nie "przegrywa" z szatanem dusz ludzkich, skoro większość idzie do piekła? Podobno 6 zbawionych do 30 tysięcy potępionych (straszne).

Czy źle wybierając powołanie mogę dołączyć do tych 30 tysięcy potępionych, czy Bóg jak GPS przeliczy trasę?

Dlaczego FSSPX publikowało kazanie "O najmniejszej ilości wybranych" św. Leonarda, które jest bardzo "skrupulogenne" (jeśli zbawionych jest kilku na 60 tysięcy), to prowadzi to do smutku, skrupułów i beznadziei?

Czy powinniśmy uznać, że zbawionych będzie kilku na 60 tysięcy?

Czy jeśli ktoś umrze w stanie łaski, to mamy pewność, że nie pójdzie do piekła?

Jak ma się Limbus Puerorum do faktu, że Bóg pragnie zbawienia każdego człowieka i każdemu udziela łaski wystarczającej do tego w jego sytuacji?

Czy poganie idą do Limbus Puerorum jako nieochrzczeni?

Czy możemy mieć nadzieję, że dusze osób bliskich sobie na ziemi, np. członkowie rodziny, będą przebywały razem w Niebie ciesząc się nie tylko Bożą, ale i swoją obecnością?

Mam w swoim środowisku ludzi wrogo nastawionych do Kościoła i wiary, a jeśli chodzi o uczynki miłosierdzia i służbę na rzecz bliźniego, to potrafią się bardziej poświęcić, są bardziej serdeczni, uprzejmi, niż niektórzy katolicy w tradycji. Kto ma większą szansę na zbawienie? Ponoć Bóg będzie sądzić z miłości...

Podczas rozmowy z protestantem zadał mi on pytanie skąd wiem, że Kościół katolicki jest jedynym dającym zbawienie oraz skąd wiem, że Tradycja jest źródłem objawienia? Jakie powinny być poprawne odpowiedzi na te pytania?

Co będzie z moimi bliskimi, którzy żyją w grzechu ciężkim oraz tak, jakby Boga nie było? KKK mówi, że bezpośrednio po śmierci, będąc w stanie grzechu śmiertelnego idą do piekła. KKK 1035 Nauczanie Kościoła stwierdza istnienie piekła i jego wieczność. Dusze tych, którzy umierają w stanie grzechu śmiertelnego, bezpośrednio po śmierci idą do piekła, gdzie cierpią męki, "ogień wieczny" (Por. Symbol Quicumque: DS 76; Synod Konstantynopolitański: DS 409. 411; ...

Co robić, gdy praktykuje się wiarę bardziej ze strachu przed potępieniem niż z miłości do Boga?

Czy osoby, które przez całe życie były świadomie z dala od Kościoła, ale nie odrzucały Pana Boga, jednak nie pojednały się z Nim, mają szansę uniknąć piekła? Czy mógł im wystarczyć akt żalu doskonałego? Albo jeśli po prostu żałowali za swoje czyny?

Jak się ma ogólna wiedza o zasadach religii katolickiej i jej przestrzeganie do kwestii zbawienia? Mam wrażenie, że istnieje pewien paradoks, który sprawia, że im bardziej interesuję się kwestiami dotyczącymi wiary, tym trudniej mi ich wszystkich przestrzegać i żyć według nich. Pojawia się w głowie pewna niesprawiedliwość, że im więcej wiem, tym bardziej dobitnie będę sądzony z własnego życia, a osoba, która żyje z totalnym pominięciem zasad moralnych poprzez swoją niewiedzę dostąpi usprawiedliwienia, bo nie wiedziała, że tak nie można.

Ludzie, którzy są wielkimi ignorantami - jak oni będą sądzeni? Czy ich sposób życia, bardzo często grzeszny, jednak bez znajomości grzechu, jest w oczach Bożych lepszy niż popadnięcie w grzech człowieka wierzącego?

Często mam lęk, nawet paraliżujący, że ktoś z moich bliskich może być potępiony. Jak z tym walczyć? Czy to pochodzi od Boga?

Czy odpowiedziałby ksiądz na pytanie, jaki jest główny obowiązek katolika - troszczyć się przede wszystkim o zbawienie własnej duszy, a w następnej kolejności dusz innych, czy może w miarę możliwości o zbawienie najpierw dusz innych, a potem swojej, czy jeszcze jakoś inaczej?

Czy człowiek w stanie grzechu ciężkiego, jeśli odda życie za wiarę, to męczeństwo zmywa winę, tak jak w przypadku chrztu krwi?

Czy Bóg zabiera człowieka z tego świata w momencie, który jest najlepszy do tego, żeby człowiek został zbawiony?

Czy niebo ma wiele poziomów?

Słyszałem, że są oznaki przyszłego zbawienia: nabożeństwo do NMP, miłość nieprzyjaciół i cierpliwe znoszenie przeciwności. Ich intensywność zmienia się na różnych etapach - kiedy jest punkt odniesienia?

Czy Bóg da łaskę nawrócenia dla największego grzesznika nawet w ostatniej chwili życia?

Czy większość ludzi idzie do piekła? (19:22)

Co z Apokalipsą, gdzie tych sprawiedliwych było dużo? (21:57)

Myślę, że zbawionych katolików będzie 11/12 i tylko 1/12 będzie Judaszami. (32:25)

Czy [raczej] większość katolików idzie do piekła? (44:04)

Co robić, gdy bliski umiera, aby pomóc mu w zbawieniu, gdy ktoś umiera, a się nie wyspowiadał, a teraz ma zaawansowaną demencję? Jakie modlitwy warto odmawiać? Co w przypadku nagłej śmierci, gdy mamy wątpliwości, czy ktoś umarł w łasce uświęcającej albo gdy ktoś na łożu śmierci odmówił spowiedzi?

Co się dzieje w sytuacji, gdy ktoś jako niemowlę uzyskał nieważny chrzest i całe życie nie jest tego świadomy? Co ze zbawieniem takiej osoby? (24:01)

Czy skoro ktoś świadomie żyje jako ochrzczony to nie podlega to pod chrzest woli? (25:45)

Dlaczegoż Kościół uznaje osoby za święte, podając w pewność ich zbawienie? Czy nie jest to wchodzenie w rolę Boga? Czy nie powinno się w przypadku zbawienia nie oceniać, tak jak to jest z karą piekła?

Czy Włodzimierz Putin będzie zbawiony?

Czy nawrócenie z protestantyzmu na katolicyzm, ten posoborowy, w świetle twierdzenia księdza, że lepiej w niedziele zostać w domu niż uczestniczyć w NOM, przybliża konwertytę do zbawienia, czy ma to raczej takie znaczenie jak zmiana wyznania z luteranizmu na kalwinizm?

Jak należy się odnieść do świadectw ludzi o przebywaniu w Niebie podczas śmierci klinicznej, choć niektóre osoby doświadczające tego żyły z dala od wiary i sakramentów? Czy to należy traktować jako wizje od złego ducha potwierdzające idee powszechnego zbawienia, czy raczej jako Bożą interwencję w celu nawrócenia grzesznika?

Czy osoby chore psychicznie, albo z jakimiś zaburzeniami mogą mieć problem ze zbawieniem?

Co to jest łaska zbawiająca i posiłkująca? Czy są niezbędne do zbawienia?

Czy osoba, która dokona konwersji na ewangelicyzm, może zostać zbawiona?

Czy wymadlając kolejne łaski dla kogoś, kto ostatecznie je wszystkie odrzuca, nie przyczyniamy się do jego większych mąk piekielnych?

Czy zbawiona matka może być szczęśliwa w niebie, wiedząc, że jej dziecko się potępiło?

Czy Jezus na krzyżu umarł zamiast nas, ludzi? Tzn. poniósł karę za grzechy zamiast nas?

A morduje B. B, nie będąc w stanie łaski uświęcającej, trafia do piekła. Po latach A nawraca się i ostatecznie po śmierci trafia do nieba. Jednak wcześniej pozbawił szansy nawrócenia B. Gdzie sprawiedliwość?

Uważa ksiądz, że myśl o treści: "Kapłaństwo jest drogą, w której byłbym najbliżej zbawienia" jest równoznaczna z przyjęciem tego za swoje powołanie?

Ważne pytanie o sprawy wieczne. Jak walczyć o zbawienie rodziny lub znajomych, którzy żyją w grzechu ciężkim, a nawet w nienawiści do Boga i Kościoła, gdy ich bardzo kochamy i nie chcemy, aby się potępili?

Skoro szatan, będąc w najbliższej obecności Boga, potrafił zgrzeszyć i się zbuntować, to skąd pewność, że człowiek, który zostanie zbawiony, również nie zbuntuje się na wzór szatana?

W kontekście uzyskania odpustu zupełnego, jak dokładnie należy rozumieć wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu?

Czy da się rozpoznać czy jest się w stanie łaski uświęcającej?

Czy, chodząc na NOM (i generalnie uczestnicząc tylko w duszpasterstwie posoborowym), można dostąpić zbawienia?

Czy osoby, które nie są w Bractwie, mogą być zbawione? [Odp.: Tak.]

Czy człowiek, który do końca życia odrzuca katolicyzm, ale szczerze podąża za prawdą, ma mniejsze szanse na zbawienie niż katolik szczerze wyznający swoją wiarę?

Czy żona, którą zdradził sakramentalny mąż, zakładając rodzinę z innym, pójdzie do nieba? W jaki sposób może się zbawić, mając już dzieci z drugim? Poganka-samarytanka miała więcej mężów.

Ostatnio w rozmowie z pewnym księdzem diecezjalnym poruszyłem temat tego, kto może być zbawiony. On twierdził, że zbawieni mogą być także ci, którzy nie są członkami Kościoła. Argumentował to tym, że przecież Pan Jezus zbawił Adama i Ewę oraz patriarchów i proroków, a przecież nie byli członkami Kościoła katolickiego. Jak na to odpowiedzieć?

Czy są osoby co do których mamy pewność, że są w piekle?

Kiedy innowierca się zbawi pomimo swojej religii i kiedy się nie zbawi?

[Czy poza Kościołem jest zbawienie?]

Jak rozumieć słowa Ewangelii wg św. Jana 10:11-16 o owcach, które nie są z tej owczarni? Kim są te owce?

Czy jest możliwe i niesprzeczne z wiarą katolicką, że dusze dorosłych niechrześcijan, nieochrzczone, mogą trafić do limbusu tak jak dusze dzieci nienarodzonych?

Uprzejmie proszę o wyjaśnienie kwestii dzieci nienarodzonych i limbusu. Czy Kościół definitywnie orzekł co dzieje się z takimi duszami? Jeśli osoba, która nie została ochrzczona, jest przedstawicielem na przykład jakiejś religii pogańskiej, może potencjalnie się zbawić, to dlaczego dusze dzieci nienarodzonych nie miałyby trafić do Nieba? Czy limbus to stan wieczny, który będzie trwał również po Sądzie Ostatecznym?