Często się mówi, że piekło jest zamknięte od wewnątrz - tzn. każdy idzie do piekła na własne życzenie i ludzie potępieni nie chcą z niego wyjść i nawrócić się do Boga. Tymczasem, gdy Jezus odrzuca grzeszników w ogień piekielny, ci próbują się usprawiedliwić "...kiedy widzieliśmy Cię głodnego, nagiego czy w więzieniu i nie pomogliśmy?" (Mt 25, 37)- zupełnie jakby chcieli, by Jezus się nad nimi zlitował. Podobnie bogacz prosi z piekieł o pomoc Abrahama, o kroplę wody. Czy potępieni więc chcieliby być zbawieni, czy jednak są tak zatwardziali w grzechu, że nawet w piekle odrzucają Boga?

Czy dusze ludzi potępionych mogą, tak jak demony, przemieszczać się między piekłem a ziemią i opętywać? Anneliese Michel była rzekomo opętana przez 6 złych duchów, z czego 5 to były właśnie duchy zmarłych.

Czy w piekle można być przywitanym jako swój?

Dlaczego za nazwanie kogoś bezbożnikiem można iść do piekła?

Jeśli tamten świat jest poza czasem, to czy jest możliwe, że jak umieramy, to jednocześnie następuje koniec świata? Chodzi mi o spojrzenie z perspektywy osoby umierającej, która ze świata ograniczonego czasem przychodzi do Stwórcy. Bo człowiek po śmierci będzie absolutnie osądzony przez Boga, czyli nawet za skutki uczynków, które pojawią się dopiero po jego śmierci. Koncepcja, że dusze czekają na Sąd Ostateczny gdzieś w poczekalni, trochę mi się wydaje dziwna.

Czy są osoby co do których mamy pewność, że są w piekle?

Czy Pan Bóg (lub aniołowie) w jakiś sposób cierpi, skoro wie, kto poszedł do piekła, a kto nie? Chodzi mi szczególnie o stratę duszy człowieka.