Jeśli tamten świat jest poza czasem, to czy jest możliwe, że jak umieramy, to jednocześnie następuje koniec świata? Chodzi mi o spojrzenie z perspektywy osoby umierającej, która ze świata ograniczonego czasem przychodzi do Stwórcy. Bo człowiek po śmierci będzie absolutnie osądzony przez Boga, czyli nawet za skutki uczynków, które pojawią się dopiero po jego śmierci. Koncepcja, że dusze czekają na Sąd Ostateczny gdzieś w poczekalni, trochę mi się wydaje dziwna.

Czym różni się sąd indywidualny od sądu ostatecznego? Znaczy to, że będziemy sądzeni dwa razy?

Wszystkie wizje końca świata dotyczą katastrof naturalnych, ciemności, głodu, moim zdaniem cicho zakładają, że człowiek będzie wówczas na Ziemi. Co w sytuacji jednak, gdy ludzkość rozejdzie się po świecie i będzie zamieszkiwała orbity lub sąsiednie planety np. Marsa? Na ile uniwersalne są wtedy opisy końca dziejów? Opuszczenie Ziemi to może kwestia 200 lat. Czy koniec świata to będzie jakiś impuls niczym fala grawitacyjna przeszywająca całą materię i przestrzeń? Opisy, które czytałem, zakładają lokalne ziemskie wydarzenia typu trzęsienia ziemi, ciemności, pożary itd. Co kiedy ludzkość będzie rozsiana po wszechświecie?