Czy dusze będące w Niebie mogą odczuwać w pewien sposób smutek lub żal, gdy jej najbliższa osoba z życia ziemskiego (mąż/żona/ojciec/matka/córka, itp.) jest potępiona?

Czy zbawieni w niebie doświadczają spełnienia pragnień wiedzy o świecie stworzonym? Czy przykładowo zbawiony naukowiec poza wizją uszczęśliwiającą kontempluje funkcjonowanie świata?

Jeśli dobrze rozumiem, to po śmierci utracimy emocje i inne aspekty związane z ciałem. Czy w takim razie po zmartwychwstaniu ciała z powrotem je odzyskamy? Czy w nowym świecie będzie można się rozmnażać czy utracimy jednak ostatecznie niektóre funkcjonalności ciała?

Jeśli tamten świat jest poza czasem, to czy jest możliwe, że jak umieramy, to jednocześnie następuje koniec świata? Chodzi mi o spojrzenie z perspektywy osoby umierającej, która ze świata ograniczonego czasem przychodzi do Stwórcy. Bo człowiek po śmierci będzie absolutnie osądzony przez Boga, czyli nawet za skutki uczynków, które pojawią się dopiero po jego śmierci. Koncepcja, że dusze czekają na Sąd Ostateczny gdzieś w poczekalni, trochę mi się wydaje dziwna.

Co wiemy o Niebie?

Czy powstanie nowa Ziemia, na której po zmartwychwstaniu ludzie będą żyć i chwalić Boga jak w Raju?