PiO-teka
Wpisz minimum 3 litery

Dlaczego zakaz konsekracji biskupich w Econe był niemoralny? PiO nr 58

1.
Oglądaj:0:01:06 ▷

Czy jeśli księdza przełożony nakazałby księdzu zmianę miejsca posługi, zaś ksiądz w sumieniu rozeznałby, że z pewnością taka zmiana byłaby szkodliwa i utrudniałaby księdzu nawracanie ludzi itd., to czy ksiądz odmówiłby wykonania rozkazu, jako że zbawienie dusz jest najwyższym prawem, ważniejszym także od posłuszeństwa?

Jeśli zaś nie, to czym się to różni od logiki Bractwa sprzeciwiającego się decyzjom Watykanu także niebędącym samym w sobie złem (np. takiemu, by nie święcić biskupów)?

2.
Oglądaj:0:26:33 ▷

U różnych Doktorów Kościoła i mistrzów życia duchowego (np. św. Alfonsa Marii Liguoriego, św. Teresy z Ávili i św. Franciszka Salezego) czytałem, że należy oderwać swe serce od tego świata i stworzeń, a zwrócić całkowicie ku Panu Bogu. Żaden z nich nie podaje jednak, jak to zrobić w praktyce. W związku z powyższym mam pytanie: w jaki sposób oderwać swoje serce całkowicie od świata i stworzeń i całą miłość skierować wyłącznie ku Panu Bogu?

[Wspomniany mat.: Szybki test na świętość!]

3.
Oglądaj:0:28:49 ▷

Co ksiądz sądzi o Ojcu Janie Strumiłowskim, który często występuje w PCh24?

4.
Oglądaj:0:30:35 ▷

Czy gdyby dusza osoby, za którą się modlimy, była w piekle, to czy te modlitwy mogą zostać „policzone” na rzecz innych dusz? Czy modlitwy zanoszone za duszę zmarłego (mając na uwadze, że Pan Bóg jest poza czasem) mogły zostać wykorzystane jako łaska do nawrócenia tej osoby w ostatnich chwilach jej życia?

5.
Oglądaj:0:31:37 ▷

Jak to było kiedyś z dopuszczaniem do sakramentu bierzmowania? Ciekawi mnie to, bo ksiądz novusowy, którego znam, mówi, że wie, że osoby, które dopuszcza do sakramentu, są tylko po prezenty albo rodzice każą, a jak się pytam, czemu ich dopuszcza mimo tego, to mówi, że Duch Święty po otrzymaniu sakramentu może jakoś im pomoże. Czy jest to jakkolwiek zgodne z tradycyjnym nauczaniem?

6.
Oglądaj:0:33:59 ▷

Mam pytanie o kanał na YT s. Bruny od Maryi. Wiem, że ma dziwny, nieuregulowany status w Kościele, mówi prawie tak mądrze jak ks. Bańka... i nie znalazłem w jej wypowiedziach niczego niepokojącego. Czy warto słuchać takich osób?

7.
Oglądaj:0:36:12 ▷

Czy gdyby Najświętsza Maryja Panna nie wyraziła zgody, to czy Zbawiciel przyszedłby na świat w inny sposób?

8.
Oglądaj:0:38:27 ▷

Proszę poruszyć temat wulgaryzmów. Bardzo dużo ich słyszę z ust p. Marka Miśko. Czy wulgaryzmy są grzechem ciężkim, czy powszednim?

9.
Oglądaj:0:44:31 ▷

Czy myślał ksiądz o przygotowaniu materiału, który podsumowałby sprzeczności między magisterium sprzed soboru a tym soborowym i posoborowym? Chodzi mi o porównania konkretnych dokumentów. Taki materiał na pewno wymagałby sporo pracy i przygotowania, ale myślę, że pomógłby wielu ludziom przejrzeć na oczy.

Wspomniane mat.:

10.
Oglądaj:0:45:27 ▷

Mam pytanie o ocenę moralną hipotetycznej sytuacji. Jest rok 1970, głęboka polska prowincja. Głowa rodziny dostrzega kryzys w Kościele oraz problemy doktrynalne związane z nową Mszą, ale z przyczyn obiektywnych nie ma żadnej możliwości dojazdu na Mszę tradycyjną ani przeprowadzki. Czy w takich okolicznościach, z perspektywy Bractwa, usprawiedliwione byłoby uczęszczanie na NOM, chociażby po to, by ochrzcić dzieci i wychować je w wierze? Jak należałoby postąpić w sytuacji, gdyby taka osoba nie miała dzieci? Czy miałaby obowiązek przez lata całkowicie powstrzymywać się od udziału we Mszy i pozostać przy prywatnej modlitwie w domu?

11.
Oglądaj:0:48:48 ▷

Czy za osoby z rodziny, które za życia były protestantami lub niewierzącymi, możemy się modlić modlitwą "Wieczne odpoczywanie..." albo zapisać ich w wypominkach?

12.
Oglądaj:0:50:11 ▷

Chciałbym poruszyć kwestię zbawienia, wolnej woli i Bożej łaski w życiu osoby z autyzmem, która przez wiele lat nie była świadoma swojego zaburzenia, a dodatkowo nie otrzymała od rodziny odpowiedniej pomocy, koniecznej do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania.

Osoba z autyzmem może dopiero w dorosłości zrozumieć, dlaczego przez całe życie miała trudności z relacjami międzyludzkimi, wypełnianiem obowiązków, podejmowaniem decyzji czy odnalezieniem się w codziennym życiu. Wcześniej może nawet nie zdawać sobie sprawy, jak bardzo jej sposób postrzegania rzeczywistości i funkcjonowania różni się od typowego. Jeżeli dodatkowo dorastała w niewłaściwie funkcjonującej rodzinie i nie otrzymała potrzebnego wsparcia, skutki te mogą być bardzo poważne. Niektórych straconych szans, niezdobytych umiejętności czy zaniedbanych obszarów życia nie da się później w pełni nadrobić. Jak w takiej sytuacji rozumieć Bożą sprawiedliwość i miłosierdzie? Czy można mówić o takiej samej odpowiedzialności za własne życie i zbawienie u osoby, która otrzymała odpowiednie wychowanie i możliwości rozwoju, oraz u osoby, której autyzm i brak pomocy od dzieciństwa znacznie to utrudniały?

W perspektywie katolickiej człowiek jest odpowiedzialny za swoje decyzje, powinien wypełniać obowiązki, rozwijać się, troszczyć się o innych i dążyć do świętości. Jednak osoba z autyzmem może mieć poważne trudności z realizacją tych zadań, nawet jeśli ma odpowiednią inteligencję i szczerze chciałaby normalnie funkcjonować. Co więcej, dopiero po latach może zrozumieć, że wiele jej wcześniejszych decyzji, zachowań i zaniedbań wynikało z nierozpoznanego zaburzenia, a nie ze złej woli. Jak w takim przypadku należy rozumieć wolną wolę, grzech i odpowiedzialność moralną? Czy autyzm oraz brak odpowiedniej pomocy mogą istotnie ograniczać odpowiedzialność człowieka za jego postępowanie? I w jaki sposób objawia się Boża łaska w życiu takiej osoby, skoro już od dzieciństwa napotyka ona trudności, których inni ludzie często nie muszą pokonywać?

Jeszcze większy problem pojawia się wtedy, gdy osoba dopiero w dorosłości uświadamia sobie, jak wiele straciła przez nierozpoznany autyzm. Może odczuwać silny żal, gniew, poczucie krzywdy, a nawet nienawiść do własnego życia, religii czy samego Boga. Jak taka osoba ma rozwijać miłość do Boga i bliźnich, skoro jej dotychczasowe doświadczenia wywołują przede wszystkim rozpacz i bunt? Jak ma się nawrócić, przystępować do spowiedzi i prowadzić życie religijne, jeżeli kontakty z innymi ludźmi są dla niej bardzo trudne, a dodatkowo może zmagać się ze skrupułami i nadmiernym analizowaniem własnych zachowań? Czy Bóg wymaga od takiej osoby tego samego, co od człowieka, który miał znacznie lepsze warunki rozwoju, czy też bierze pod uwagę jej ograniczenia, doświadczenia i brak otrzymanej pomocy?

Czy nawet człowiek, który w innych okolicznościach mógłby zostać świętym, miałby znacznie trudniejszą drogę do wiary i zbawienia, gdyby urodził się z autyzmem, dorastał bez odpowiedniego wsparcia i przez większość życia nie rozumiał przyczyn swoich trudności? Nie chodzi mi o twierdzenie, że osoby z autyzmem nie mogą zostać świętymi (choć mam poważne wątpliwości w niektórych przypadkach), lecz o to, że ich możliwości, doświadczenia i trudności mogą być zupełnie inne niż u osób bez tego zaburzenia. Czy nie oznacza to, że warunki, w jakich człowiek przychodzi na świat i dorasta, mają ogromny wpływ na jego drogę do Boga?

Prosiłbym o konkretną odpowiedź odnoszącą się do opisanej sytuacji, a nie jedynie o stwierdzenia, że Bóg ma plan dla każdego człowieka albo że pisze prosto po krzywych liniach. Jak osoba, która przez dzieciństwo i młodość nie otrzymała pomocy, nie mogła odpowiednio przygotować się do dorosłości, a dopiero po latach poznała przyczynę swoich trudności, ma pogodzić się z ich nieodwracalnymi skutkami i jednocześnie dążyć do zbawienia? Jak w takim przypadku należy rozumieć Bożą łaskę, wolną wolę, odpowiedzialność moralną i sprawiedliwość Boga, aby nie sprowadzić całego problemu do stwierdzenia, że każdy człowiek po prostu sam odpowiada za swoje życie i zbawienie?