Skoro Jego Ekscelencja Ksiądz Arcybiskup Marcel Lefebvre ostatecznie zdecydował się na Mszał Rzymski z 1962 r. Papieża Świętego Jana XXIII, to skąd wywodził swoje prawo do modyfikowania Missale Romanum Editio Typica jak np. dodanie przez siebie II confiteor przed komunią nieobecnego w rubrykach itp.? Jak to się ma do przedsoborowej encykliki "Mediator dei" Papieża Czcigodnego Sługi Bożego Piusa XII, że edycja typiczna jest papieską prerogatywą na wyłączność?

Herezja obediencjonalizmu.

Księże, w encyklice Mediator Dei Pius XII naucza, że liturgia nie jest absolutnym probierzem wiary i nie określa jej własną mocą (Lex orandi, lex credendi nie działa w sposób bezwzględny). Skoro więc Nowa Msza, mimo swych braków w ekspresji dogmatów (np. o realnej obecności w partykułach Hostii), jest sprawowana na mocy autorytetu Kościoła, a wierni wyznają w niej katolickie Credo, to czy argument Bractwa o "szkodliwości" samej formy rytu nie stoi w sprzeczności z nauką Piusa XII?

Zainspirowana pytaniem mojego chłopaka "z novusa" mam pytanie, nad którym nigdy się nie zastanawiałam. Dotyczy ono dogmatów w Kościele. Są one nieomylne i jest obowiązek wierzenia w ich treść. Jakie są powody, dla których Kościół wie, że są one nieomylne? Teoretycznie można by założyć, że któryś z nich został uchwalony przez nieuczciwego papieża, który nie kierował się dobrem wiernych, a swoim.

Czy odpusty przypisane do konkretnych modlitw, przed Soborem Watykańskim II (w starych modlitewnikach widoczne) nadal mogą obowiązywać, mimo że zostały “zniesione” przez ten sobór? Czy jeśli się modlę taką modlitwą z intencją odpustu, to go otrzymam czy już nie?

Czy są znane przypadki zmian doktryny przez papieży bądź sobory przed Soborem Watykańskim II?

Słyszałem z kilku źródeł z Bractwa, że katolik powinien zakładać dobrą wolę osoby, z którą rozmawia lub np. papieży posoborowych, że oni nie chcieli niszczyć Kościoła, a wynikało to z ich niewiedzy. Jak to w praktyce wygląda i jak to praktykować? Gdzie jest granica między zakładaniem dobrej woli, a naiwnością?

Bóg zapłać księdzu za debatę, która, jak sądzę, poruszyła sumienia przynajmniej niektórych. Pod debatą trafiłem na post:

"Twierdzenie o istnieniu «soborowych błędów doktrynalnych» to otwarte podważenie dogmatu o niezniszczalności Kościoła (indefectibilitas). Jeśli wierzy Pani, że Kościół zgromadzony na soborze, pod przewodnictwem papieża, mógł uroczyście ogłosić błąd w sprawach wiary i moralności, to tym samym twierdzi Pani, że Chrystus opuścił swój Kościół, a Duch Święty — Duch Prawdy — przestał nad nim czuwać.

Czy Sobór może błądzić w doktrynie? Zgodnie z nauką Kościoła — NIE. Sobór Watykański II był soborem powszechnym. Choć miał charakter duszpasterski, jego konstytucje dogmatyczne (jak Lumen Gentium czy Dei Verbum) posiadają najwyższą rangę nauczania. Katolik nie ma prawa «wybierać» sobie soborów, które mu pasują. Jeśli odrzuca Pani jeden sobór, nie ma Pani żadnego logicznego powodu, by przyjmować inne (np. trydencki czy Nicejski), bo za każdym stoi ten sam autorytet następcy Piotra i asystencja Boga."

Bardzo proszę o komentarz do tego posta.

[Wspomniany mat.: Hiper-nieomylność]

Czy może się ksiądz odnieść do nowych dokumentów na temat Mszy św. tradycyjnej rozdanych kardynałom podczas niedawnego konsystorza?

Dlaczego dogmatyczna nauka Soboru Florenckiego o braku możliwości zbawienia dla nie-członków Kościoła katolickiego (nawet tych, którzy o Chrystusie nigdy nie słyszeli) została przez władze kościelne w XIX wieku zmieniona? Czy to przypadkiem nie podobna sytuacja do Vaticanum II?

Dlaczego papieże pisali takie dokumenty jak Quo Primum (o Mszy Wszechczasów), czy ten o brewiarzu Piusa X, skoro jednak wprowadzano zmiany np. w (starej) Mszy? Tzn. jakby nie traktowano takich papieskich wieczystych dokumentów poważnie albo jakby można je było jednak i tak dowolnie zmieniać, byleby to zmieniał papież.

W 1439 r. została opublikowana bulla Laetentur Caeli na Soborze Florenckim. Głosi ona jasno, że ludzie, którzy umierają z grzechem śmiertelnym lub z samym TYLKO grzechem pierworodnym, idą bezpośrednio do piekła. Cała bulla pisana jest w języku dogmatycznym, zatwierdzona jest przez papieża, który ją ogłasza "ad perpetuam rei memoriam" i w imię Trójcy Św. definiowane są dogmaty, w tym także ten o potępieniu nieochrzczonych.

Dlaczego więc ksiądz dopuszcza możliwość, że np. muzułmanin nieświadomy istnienia chrześcijaństwa może się zbawić, gdy sobór mówi co innego?

Czy potępienia przez sobór powszechny konkretnych osób jako heretyków są nieomylne tak samo, jak potępienia samych herezji? Piszę zwłaszcza z myślą o potępieniu przez III Sobór Konstantynopolitański papieża Honoriusza. Czy jest to orzeczenie nieomylne, czy też podlega potencjalnej rewizji w przyszłości? Gdzie można dowiedzieć się więcej w tej tematyce?

Dlaczego Bóg nigdy nie koryguje, poprzez interwencję, postanowień doktrynalnych (w ogóle żadnych postanowień) Kościoła? Oczywiście nie koryguje też postanowień podrugosoborowych.

Często ksiądz wspomina o tym, że Magisterium jest jak bukiet kwiatów - niektóre już całkiem rozkwitły, inne są jeszcze pączkami. Które elementy Magisterium jeszcze rozkwitną? Czego jeszcze nie wiemy? Które kwestie ksiądz uważa za najbardziej niewyjaśnione? Czego jeszcze nie rozumiemy?

Jak ksiądz odpowie na modernistyczny argument, że skoro doktryna Kościoła mogła się zmienić np. w aspekcie pożyczek na procent (w średniowieczu ponoć była traktowana jako grzech ciężki), to i papież Franciszek może zmieniać doktrynę np. w kwestii dopuszczalności do komunii współżyjących rozwodników?

Teolodzy mają obowiązek zwrócenia uwagi na błąd swoim przełożonym, ale czy w takim razie powinni o tym błędzie mówić innym wiernym, czy nawet w mediach? Czy taki sam obowiązek mają osoby, które teologami nie są? Jak takie liberalne podejście do posłuszeństwa odróżnić od swawoli teologicznej i zapobiec chaotycznemu interpretowaniu prawa przez każdego na swój sposób?

Dlaczego bulla "Sublimis Deus" Pawła III z 1537 roku nie została wpisana do kompendium denzingerowskiego?

W liście apostolskim "Epistoła tua" z 1885 papież Leon XIII pisze: "Podobnie, ten, kto stawia jakąś sprzeczność między jednym papieżem a drugim, daje dowody posłuszeństwa dalekiego od szczerości. Ci, którzy, zmierzywszy się z dwiema odmiennymi dyrektywami, odrzucają obecną, by trzymać się dawnej, nie dają dowodu posłuszeństwa autorytetowi, który ma prawo i obowiązek przewodzić im; a pod pewnymi względami przypominają takich, co, otrzymawszy potępienie, chcieliby odwoływać się do przyszłego soboru, albo do lepiej poinformowanego papieża" (tłumaczenie moje z wersji angielskiej). Z kolei Kodeks Prawa Kanonicznego stwierdza: "Wprawdzie nie akt wiary, niemniej jednak religijne posłuszeństwo rozumu i woli należy okazywać nauce, którą głosi Papież lub Kolegium Biskupów w sprawach wiary i obyczajów, gdy sprawują autentyczne nauczanie, chociaż nie zamierzają przedstawić jej w sposób definitywny. Stąd wierni powinni starać się unikać wszystkiego, co się z tą nauką nie zgadza." Czy nie podkopuje to np. krytyki ze strony środowiska tradycyjnego orzeczeń soboru watykańskiego II o wolności religijnej jako sprzecznych z "Syllabusem" i innymi?

Pius X w Lamentabili sane exitu potępił pogląd, jakoby nauka o stworzeniu wraz z rozwojem wiedzy powinna być zmieniana. Jak zatem rozumieć dopuszczenie ewolucjonizmu przez Piusa XII w Humani Generis?

Czy Bractwo uznaje tytuły „doktorów Kościoła" nadane przez posoborowych papieży? Np. św. Katarzynie ze Sieny przez Pawła VI, św. Teresie z Lisieux przez Jana Pawła II czy św. Ireneuszowi z Lyonu przez Franciszka.

Czy wszystkie cytaty i nauki świętych są nieomylne?

W konstytucjach papieskich, jak na przykład w potępiającej Lutra czy o mszale Pawła VI, występuje zwrot, że sprzeczne z postanowieniem konstytucji encykliki, pisma są unieważnione. Jaką rangę ma takie stwierdzenie i jak bardzo mogą one zmienić dotychczasowe nauczanie, ważność unieważnionych pism?

Dlaczego FSSPX jest przeciwne interpretacji Mulieris Dignitatem dotyczącej sprawy poddania żony mężowi?

Czy orzeczenia jednego papieża zawarte w bulli mogą być zniesione przez innego, kolejnego papieża?

Czy słowa skierowane do uczniów: "Wszystko co zwiążecie na Ziemi będzie związane w Niebie", takie same jakie powiedział do św. Piotra, nie są ustanowieniem kolegializmu? Tak to tłumaczą obrońcy Lumen gentium.

Czy Bractwo wystosuje jakieś wspólne stanowisko w sprawie obecnie trwającego synodu? Mam na myśli jakiś apel do papieża i ojców synodalnych.

Czy skutkiem synodu będzie legalizacja związków jednopłciowych w Kościele?

Czy mógłby ksiądz wyjaśnić kwestię obowiązku przyjęcia prawdy? Czy to, co odnosiło się niegdyś do innowierców, można przenieść na osoby, które widzą, że obecnie naucza się nieprawdę? W którym momencie nieprzyjęcie prawdy będzie się wiązało z grzechem?

Czy Kościół nie ma prawa zmienić zasad kanonizacji?

Czy ma ksiądz jakiś komentarz do niedawno opublikowanych odpowiedzi na Dubia pięciu kardynałów?

Czy będzie omówienie nowego dokumentu Magisterium, dzieła papieża Franciszka czyli Laudato Si 2.0? Encyklika wychodzi za kilka dni, będzie na wskroś katolicko-ewangeliczna.

Czy głoszenie poglądu, że Franciszek jest złym papieżem jest grzechem?

Czy mógłby ksiądz przedstawić najważniejsze błędy doktrynalne papieży począwszy od Jana XXIII? Chodzi np. o Jana Pawła II i jego błędy, Benedykta XVI i jego błędy, etc.

Jakie dokumenty posoborowych papieży Bractwo uważa za obowiązujące i przyjęło do stosowania? Chodzi m.in. o adhortacje, encykliki takie jak Humanae Vitae, Veritatis Splendor, Familiaris Consortio, itd.

Czy według księdza powinniśmy z pokorą przyjmować te akty Kościoła, których zasadności na katolickim gruncie sami podważyć nie potrafimy?

Mówił ksiądz, że katolik powinien znać katechizm, ale skąd ja mam wiedzieć, czy lepszy jest ten, co ksiądz preferuje, czy który poleca mi papież? Ja nie kończyłem seminarium jak ksiądz.

Podczas ostatnich PiO na moją sugestię, że nie może ksiądz wymagać od przeciętnego katolika gruntownej znajomości zawiłych zasad Kościoła i ich relacji rozproszonych na różne akty [odpowiedział ksiądz, że katolik powinien znać swój katechizm], jednak z pewnych względów uważa ksiądz, że dawny katechizm jest lepszy od obecnego. [...] Skąd ksiądz wie, czy należy słuchać księdza czy papieża?

Co ksiądz sądzi o potępieniu agresywnych gier wideo przez Benedykta XVI?

Czy słowa księdza na temat progresji podatkowej to osobista opinia księdza czy stanowisko katolickiej teologii? Czy zrobi ksiądz odcinek dotyczący moralności w gospodarce?

Czy to prawda, że bp Fellay pochwalał Lumen Gentium?

Nie znalazłem takich podań w Internecie, a gdy ostatnio toczyłem z kimś spór o kolegializm, przytoczyłem ten dokument w zestawieniu z Pastor Aeternus, to zarzucono mi, że bp Fellay przecież uznał ortodoksję Lumen Gentium.

Czy może ksiądz wyjaśnić takie pojęcie jak Magisterium zwyczajne i nadzwyczajne oraz jak mają się do siebie? Co jest ważniejsze? Dokumenty typu encyklika, bulla, kanon soborowy itp.

Dlaczego abp Lefebvre odrzucił nowe wyznanie wiary Jana Pawła II? Czy papież może sobie ot tak dodawać akapity do Credo? Kiedy byłyby one obowiązujące? (44:39)

Papież dodał akapit dotyczący m.in. przyjmowania "z religijnym posłuszeństwem woli i umysłu naukę głoszoną przez Papieża czy też przez Kolegium Biskupów". (49:06)

Jaki jest stosunek KK do kary śmierci?

Ksiądz Karol Stehlin licznymi wypowiedziami wyraża cześć wobec Maksymiliana Kolbego i nazywa go świętym. Jak ksiądz by się do tego odniósł? (12:30)

Po czym mamy poznać właściwy osąd kanonizacji o. Kolbego przez przyszłe Magisterium po tym, gdy już się faktycznie dokona? (49:22)

Które modernistyczne błędy posoborowego Magisterium ma potępić przyszłe Magisterium?

Jaka jest relacja między niezmiennym Magisterium a teologią, która rozwija się jako dziedzina nauki? Czy teologia ma wpływ na to jak pojmujemy Magisterium? Czy Magisterium stanowi ramy, w których może poruszać się myśl teologiczna?

Dlaczego ksiądz często mówi "moim zdaniem"? Pewien ksiądz NOM-owy powiedział mi, że jego egzaminator z teologii moralnej karcił kleryka, że zaczął odpowiedź od "moim zdaniem", a nie "wg nauczania KK".

Jakie encykliki ksiądz poleca jako bardzo ważne/istotne i praktycznie każdy powinien je przeczytać?

Czy Kościół swoim autorytetem ma prawo kanonizować osobę, która obiektywnie święta nie była? Bo się pomyli, bo łagodzi się rygor procesu kanonicznego. Czy jest to dla tej osoby dzika karta do Nieba?

Jak odrzucanie przez Bractwo współczesnej nauki Kościoła ma się do jego nieomylności?

Św. Paweł wyraził swoje zdanie, ale nic nie wiemy, żeby nie był Piotrowi posłuszny... Kto dał Bractwu prawo, by robić z siebie Magisterium Kościoła?

Dlaczego niewprawiony teologicznie i kanonicznie katolik miałby zawierzyć księdzu zamiast papieżowi w skomplikowanych kwestiach, gdy obaj powołujecie się na tradycję i uważacie, że macie rację?

Jak pogodzić nieomylność Kościoła z tym wszystkim co dzieje się od dziesięcioleci? Dlaczego według Bractwa mamy być nieposłuszni Kościołowi i sami siebie ustanowić Magisterium Kościoła?

Czy Kościół może się mylić w jakimś dokumencie soborowym (tj. zarówno np. w deklaracji, w dekrecie czy też w konstytucji dogmatycznej)?

Podręczniki do dogmatyki, te przedsoborowe, nieomylność wyróżniały również w kanonizacjach, regułach zakonnych i w powszechnym Magisterium w jedności z biskupami.

Czy władza kościelna jest nieomylna w prawie kanonicznym, w tym sensie, że nie jest możliwe, żeby nakazała czegoś złego, a tym samym chodzenie na NOM nie jest złe? Tak chyba uczy przedsoborowa encyklopedia?

Komisja biblijna Leona XIII zakazała innej interpretacji Genesis niż literalna. Jak sytuacja wygląda dzisiaj?

W jaki sposób czytać teksty kościelne aby rozpoznać nieomylne nauczanie? Biblię można interpretować źle, świętym zdarza się pomylić, a dokumenty Kościoła mają różną hierarchię...

Czy nieomylność papieża obejmuje kanonizacje, liturgie i reguły zakonne oraz powszechne Magisterium w łączności z biskupami?

Czy nieomylność papieża i Kolegium Biskupów zdefiniowana w par. 891 oznacza nieomylność nauk zawartych w Katechizmie? Pytam w kontekście nauczania o stosowaniu kary śmierci (par. 2267).