Czy katolik może wybierać mniejsze zło?

Historia z internetu. Podczas blokady Leningradu w trakcie II wojny światowej był niewyobrażalny głód. Zdarzały się sytuacje kanibalizmu. W pewnej rodzinie matka, kiedy zrozumiała, że umiera, kazała swojej starszej córce nie grzebać jej ciała, tylko po jej śmierci (matki) nakarmić nim młodsze rodzeństwo i oczywiście tę córkę. Czy w tej sytuacji było to moralnie dopuszczalne z katolickiego punktu widzenia?

Jak rozumieć to, że na sądzie będziemy sądzeni z uczynków miłości przy orzeczeniu Kościoła, że warunkiem koniecznym i wystarczającym do zbawienia jest śmierć w stanie łaski uświęcającej?

Jak wygląda kwestia z tymi "systemami" w teologii moralnej (np. probabilizm, laksyzm, etc.) - zarówno z tymi zatwierdzonymi, jak i odrzuconymi przez Kościół? Dlaczego wcześniej (do XVI w.) nie było potrzeby takich "systemów"? W jaki sposób Kościołowi udawało się kierować sumieniami wiernych? Czy od pięciu wieków nie mamy do czynienia z jakąś korozją w sferze moralnej, gdzie cnotę roztropności (rozumianą tomistycznie), próbowano zastąpić przez jakieś mechaniczne wyznaczanie opinii sumienia w wątpliwych przypadkach, wytworzono "mechanizm", w którym podmiot jest uprawniony do działania z "praktyczną pewnością" oderwaną od moralnej prawdy o jej konkretnym akcie (a właśnie roztropność, jako cnota intelektualna, jest zorientowana na prawdę)? A wszystko to razem doprowadziło do subiektywizmu, do relatywizmu moralnego, który widzimy dzisiaj? W jaki sposób naucza się w seminariach Bractwa?

W jaki sposób katolicka teologia moralna rozstrzyga czy nominał ceny sprawiedliwej pokrywa się z nominałem ceny rynkowej danego dobra i w jaki sposób wyrównuje ewentualną różnicę arytmetyczną pomiędzy tymi nominałami?

W jakim stopniu sumienie jest wyznacznikiem naszej moralności, naszych czynów? Często słyszy się, aby "słuchać sumienia". Nieraz lekarze powołują się na "wolność sumienia", gdy np. odmawiają zabicia dziecka nienarodzonego, z drugiej strony są osoby, które usprawiedliwiają swoje niecne czyny np. kontakty pozamałżeńskie tym, że im sumienie niczego nie wyrzuca, że wręcz im pozwala. Więc jak to jest z tym sumieniem, słuchać go, nie słuchać? Czy ta wolność sumienia nie jest jakąś próbą relatywizacji moralności, że niby "każdy ma swoje własne sumienie" i może podług niego postępować?

Proszę księdza o podanie jakichś szczegółowych opracowań, katechez na temat obowiązków stanu. Katechizmy są bardzo ogólne. Coś wchodzącego w detal, chętnie w wersji dla opornych.

Dlaczego zazdrość jest grzechem ciężkim i głównym, skoro nigdy prawie nie jest dobrowolna. Nikt nie chce zazdrościć.

Czy osoba niebędąca w stanie łaski uświęcającej może zdobywać jakieś zasługi dla siebie lub dla innych?

Kiedy można kłamać i nie dotrzymywać obietnic? Odpowiadał już ksiądz na podobne pytanie i podawał przykład z ukrywaniem kogoś przed Niemcami (że to nie jest kłamstwo, bo oni nie oczekują prawdy). Ale ostatnio czytałem rozmowy Jana Kasjana z Ojcami Pustyni, gdzie w rozmowie XVII poruszone są te kwestie (z adnotacją tłumacza, że mogą nie odpowiadać do końca moralności katolickiej).

Jan Kasjan wraz ze swoim towarzyszem, wyruszając na pustynię, dają przyrzeczenie, że niedługo wrócą, jednak na miejscu okazuje się, że większą korzyścią dla nich może okazać się pozostanie na tejże właśnie pustyni. I mają dylemat.

Jaka jest nauka Kościoła na temat obietnic, zwłaszcza tych już powziętych, czy można je łamać dla jakiegoś większego dobra?

W kontekście ostatniej konferencji, jak powinniśmy ćwiczyć i rozwijać wielkoduszność? Mógłby ksiądz coś więcej opowiedzieć/wyjaśnić o tej cnocie?

Jaka jest różnica między miłością do żony a tą do bliźniego? Co ta bliskość oznacza?

Co ksiądz uważa o ks. Noldinie?

Czy jest szansa, że ksiądz będzie czytał "Teologię moralną"?

Czy z racji bardziej surowej teologii moralnej wierni korzystający z posługi FSSPX i kapłani FSSPX nie mają obniżonego nastroju w porównaniu do reszty społeczeństwa? (48:52)

A dlaczego nie jest tak, że czym więcej rzeczy jest zakazanych, wtedy człowiek jest mniej szczęśliwy? (58:09)

Nie chodzi o materialne rzeczy, chodzi o zachowania, o możliwość wykonywania rzeczy, np. mogę pojechać do Włoch albo do Hiszpanii. (1:00:30)

Jakie pozycje książkowe z zakresu teologii moralnej mógłby ksiądz polecić wiernym świeckim?

Często na wiele wątpliwości co do grzechów i ich stopnia trudno znaleźć odpowiedzi w katechizmie.

Z jakich sprawdzonych materiałów korzystać podczas przygotowywania do spowiedzi poza modlitewnikiem Te Deum i książką księdza Feliksa Cozela?

Jakie książki o tematyce moralnej ksiądz poleca?

Czy na ciężkość grzechu obmowy ma wpływ intencja? Czy jest różnica między tym, kiedy mówi się to z zemsty, a wtedy, gdy mówi się to, gdy opisuje się jakąś sytuację i zahacza się o jakiś temat, nie mając świadomości, że się obmawia? Czy w tym ostatnim przypadku może to być grzechem ciężkim?

Co powoduje, że wzywanie imienia Pana Boga jest grzechem przeciwko drugiemu przykazaniu? Wzywanie na daremno, ale co to dokładnie znaczy? Czy intencja jest tutaj wyznacznikiem? Jak się coś stanie, to ludzie często wzywają, jedni z przyzwyczajenia, drudzy wołając o pomoc.

Jakie sentencje powszechnie przyjęte przez teologów zostały zanegowane przez współczesną teologię moralną?

Chodzi mi o inne sprawy niż limbus.

Kiedy obmowa jest traktowana jako grzech śmiertelny?

Wedle jakich kryteriów możemy ocenić, kiedy popełniliśmy grzech ciężki w myślach?

Dlaczego ksiądz używa pojęcia bliższa, a nie bliska okazja do grzechu? Czy bliska okazja do grzechu to taka sytuacja, w której jest bardzo prawdopodobne albo prawie pewne, że się popełni grzech ciężki? (36:38)

Skąd ma ksiądz definicję bliskiej okazji do grzechu? Czy wolno używać innej: bliska okazja do grzechu to taka sytuacja, w której jest bardzo prawdopodobne albo prawie pewne, że się popełni grzech ciężki? (44:32)

Nie rozumiem wciąż koncepcji "bliższej okazji" jako grzechu - jeżeli ktoś zgrzeszy w tej sytuacji, to spowiada się z grzechu, a jeśli nie, tzn., że nie była to bliższa okazja do grzechu... (54:13)

Czy jest tezą sententiae communis teza, że każdy nałóg to materia grzechu ciężkiego? Rozumowo nie mogę się z tym zgodzić, bo nie każdy nałóg powoduje poważne szkody.

Dlaczego przykazania VI i IX nie są w jednym przykazaniu wspólnym, tylko IX jest oddzielnie? Inne przykazania są dość ogólne w swojej treści, ale obejmują szeroki zakres możliwych do popełnienia grzechów. Czy zatem pożądanie żony bliźniego swego nie jest po prostu cudzołóstwem?

Dlaczego ksiądz często mówi "moim zdaniem"? Pewien ksiądz NOM-owy powiedział mi, że jego egzaminator z teologii moralnej karcił kleryka, że zaczął odpowiedź od "moim zdaniem", a nie "wg nauczania KK".

Zapowiedział ksiądz kiedyś serię filmów pomocną w rozróżnianiu grzechów ciężkich i lekkich. Z uprzejmością zapytam: czy ksiądz o tym pamięta i czy zamierza te filmy nagrać?

Jakie są różnice między tradycyjną teologią moralną a współczesną?

Czy istnieje jakiś "zbiór" grzechów o materii ciężkiej, a jeśli nie, to jak dowiedzieć się, czy materia danego uczynku była ciężka?

Czy żal za grzechy i postanowienie poprawy może w sposób ogólny obejmować wszystkie grzechy ciężkie, czy też potrzeba dla każdego poszczególnego grzechu ciężkiego osobnego aktu żalu i postanowienia poprawy?

Co jest grzechem ciężkim, a co lekkim? Jak rozróżnić?

Kiedy lenistwo jest grzechem ciężkim?