W jaki sposób realizować czynnie miłość bliźniego, gdy nic nas nie łączy ze środowiskiem, w którym się obracamy, to znaczy w otoczeniu, które żyje docześnie, płytko, gdzie trudno nawet o wspólne tematy do rozmów, w otoczeniu, w którym jest się raczej na marginesie z łatką kato-faszysty? Dostosować się, przeniknąć do ich kręgów i robić krecią robotę od wewnątrz? Zacząć oglądać seriale, żeby mieć o czym rozmawiać? Chodzić z nimi do kina i na panienki? Czy ograniczyć się do form biernych, np. modlitwa?

Jaka jest różnica między miłością do żony a tą do bliźniego? Co ta bliskość oznacza?