W apologetycznym katechizmie ks. Gadowskiego w rozdziale o sumieniu jest napisane:

"Przy sumieniu chwiejnym nie wolno działać, ale trzeba wyrobić sąd sumienia pewny. Kto bowiem działa w niepewności, grzeszy, bo przypuszcza, że czyn może być zły, a jednak go spełnia."

Chwilę wcześniej jest napisane, że najwyższy stopień sumienia niepewnego to sumienie skrupulantne. A więc rozumiem, że ten kawałek odnosi się również do skrupulantów?

Czy to objawy skrupułów? Miejsce zamieszkania blisko kościoła oraz obowiązki stanu pozwalają mi być na Mszy prawie codziennie. Jednak czasami z nieznanych mi powodów po prostu jestem zmęczony i mi się nie chce iść na Mszę w tygodniu (nie chodzi o obowiązkową niedzielną). Pojawiają się wtedy wyrzuty sumienia, że zamiast codziennie, jestem tylko 5-6 razy w tygodniu i Jezusowi jest smutno, że mam możliwość pójścia, a wolę wtedy odpoczywać, gdzie niektórzy nie mają możliwości chodzić wcale. Innego rodzaju nabożeństw też te wyrzuty dotyczą, np. adoracji, gdzie mógłbym być 2 godziny, a jestem jedną. Zawsze wtedy przypomina mi się cytat, chyba O. Pio, że po śmierci najbardziej będziemy żałować każdej opuszczonej Mszy św., oraz to, że gdyby ludzie wiedzieli co się dzieje na Mszy, kościoły by były przepełnione codziennie.

Jak radzić sobie z wyrzutami sumienia i poczuciem winy za grzechy już wyspowiadane oraz za swoje aktualne słabości i wady, które nas przytłaczają (popełniamy praktycznie wszystkie grzechy główne)? Chodzi o strach przed piekłem lub bardzo ciężkim czyśćcem.

Czy gdy skrupulant ma wątpliwości, czy coś jest dla niego bliską okazją do grzechu ciężkiego, to powinien unikać tej sytuacji?

Czy będzie edycja PiO dla skrupulantów?

Czy skrupulanci mają obowiązek udać się do psychologa?

Dlaczego FSSPX publikowało kazanie "O najmniejszej ilości wybranych" św. Leonarda, które jest bardzo "skrupulogenne" (jeśli zbawionych jest kilku na 60 tysięcy), to prowadzi to do smutku, skrupułów i beznadziei?

Czy powinniśmy uznać, że zbawionych będzie kilku na 60 tysięcy?

Co jeśli nasz spowiednik, który leczy skrupuły, nie będzie z najmniejszej liczby wybranych?

Jak odróżnić natrętne myśli od pragnienia, np. odnośnie do powołania do kapłaństwa?

Dlaczego wąska ścieżka i krzyż są dla nas dobre? I jeśli są dobre, to jak pogodzić to, że skrupulantyzm jest zły, przecież skrupulatne sumienie i skrupulatna wizja moralności wzmaga większy krzyż?

Dlaczego neofici tradycyjni wpadają w skrupuły (głównie chłopy)?

Osobie mającej skrupuły zaleca się podczas wątpliwości, czy dany grzech był ciężki, uznać te męczące wątpliwości jako natręctwa. Co jeśli okaże się, że dany czyn był faktycznie grzechem ciężkim, a osoba ta przystępuje do komunii?

Jak rozpoznać swoje sumienie? Skąd wiadomo czy nie dostrzegam swoich grzechów lub jestem skrupulantem?

Czy mógłby ksiądz wyjaśnić, jak należy interpretować słowa św. Pawła "Unikajcie wszystkiego, co ma chociażby pozór zła", ponieważ myślę, że przez wiele osób mogą być one źle rozumiane, a co za tym idzie, mogą one być źródłem skrupułów? Jak mają się te słowa do stosowanej w Kościele metody probabilizmu? Czy probabilizm nie jest z nią sprzeczny?

Co jeżeli podczas Mszy doświadczam bardzo natrętnych wulgarnych myśli i nie da się ich odsunąć, mimo że przyjmuję komunię świętą codziennie i często się spowiadam? Nigdy wcześniej tak się nie działo.

Jeśli przypominają się grzechy z dzieciństwa, co do których nie wiem, czy były wyspowiadane, to należy je wyznać przy najbliższej spowiedzi, czy można zostawić na spowiedź generalną?

Mam wątpliwości co do ważności moich spowiedzi. (...) Stały spowiednik zalecił, żebym nie robił spowiedzi generalnej. Czy słuchać go (nie jest tradycjonalistą, ale jest dość konserwatywny)?

Jak sobie radzić z natręctwami myślowymi na modlitwie i nie tylko na modlitwie, ale gdy człowiek próbuje myśleć o Panu Bogu? Skąd się biorą takie rzeczy? (36:13)

Mówi się "nie", myśl nie znika, trzeba się "napinać", aby zniknęła, ale wtedy z kolei ciężko rozważać np. na różańcu. I modlitwa nie ma owoców za dużych. (49:43)

Mam pytanie o spowiedź pobożnościową. Idę do spowiedzi, próbuję żałować, ale czuję, że to jakoś tak na siłę. Jak poznać czy żal jest dobry? A co jeśli nie jest? Co z taką spowiedzią?

Jak sobie poradzić ze skrupułami odnośnie do spowiedzi (ciągłe doszukiwanie się, że coś się zrobiło nie tak) i co do grzechów – doszukiwanie się w niemal wszystkim grzechu ciężkiego.

Jak poradzić sobie z wyrzutami sumienia za poważny grzech z przeszłości (wyspowiadany)?

Jak radzić sobie z nadgorliwością po spowiedzi? Często mam poczucie, że nie wyznałem wszystkich grzechów i mam wątpliwości, czy mogę przystąpić do komunii świętej.

Co zrobić, gdy ktoś nie posiada możliwości pójścia co tydzień na Tridentine? Czy pójście w takiej sytuacji na NOM to grzech? Osoby cierpiące na mocne skrupuły mają z tym ogromny problem.

Co należy zrobić, jeśli przy sumieniu skrupulanckim pojawia się wątpliwość co do ważności spowiedzi sprzed kilku miesięcy? W któryś piątek zjadłam panierkę z mięsa, nie pamiętam, czy wyznałam.

Co robić, jeśli często przed przystąpieniem do Komunii Świętej ma się wątpliwości, czy jest się w stanie łaski uświęcającej?

Jeśli w spowiedzi świętej dostałam rozgrzeszenie a sumienie oskarża mnie dalej to czy można przystąpić do komunii świętej?

Czy istnieje coś takiego jak nerwica religijna? Uczucie, że choć rozum podpowiada, że postępuje się dobrze, to gdzieś z tyłu głowy pojawia się myśl, że na pewno grzeszę, obrażam Boga itd., przez co dana osoba jest zestresowana. Bardzo często chodzi do spowiedzi, pojawia się nadmierna skrupulatność z obawy przed wiecznym potępieniem. Czy to normalny stan, czy powinno się temu jakoś przeciwdziałać?