W jednym z moich mszalików (wydanie anglojęzyczne) w części dotyczącej rachunku sumienia pojawia się pytanie: "czy czytałem/miałem kontakt z materiałami przeczącymi wierze Kościoła katolickiego?". Jak zatem pogodzić ten oczywisty zakaz z dzisiejszą rzeczywistością, w której większość treści w internecie i telewizji ma przekaz przeczący naszej wierze.

Tym bardziej, jeśli ktoś jest zaangażowany w obronę wiary i udziela się w internecie w tym charakterze. Nie sposób przecież odpowiadać na pytania, których się nie przeczytało. Rozszerzając tę kwestię, co z treściami, które nie są katolickie, choć są chrześcijańskie. Czy roztropnym jest zatem czytać C. S. Lewisa np. "Chrześcijaństwo po prostu", aby posłużyć się kilkoma słusznymi co do zasady argumentami tam przytoczonymi, jeśli wiemy, że w książce zawarte są również opinie autora stojące w jawnej sprzeczności z tradycyjnym katolickim nauczaniem.

Jak rozpoznać swoje sumienie? Skąd wiadomo czy nie dostrzegam swoich grzechów lub jestem skrupulantem?

Czy spowiedź generalna w wieku 16 lat to dobry pomysł?

Jeśli przypominają się grzechy z dzieciństwa, co do których nie wiem, czy były wyspowiadane, to należy je wyznać przy najbliższej spowiedzi, czy można zostawić na spowiedź generalną?

Jak wyznaczyć swoją wadę główną? Czy istnieje jakiś sposób na rozpoznanie, z czym mamy największy problem, jeśli przy rachunku sumienia nie potrafimy rozeznać?