Dlaczego nowe spotkanie w Asyżu służy bandytom? PiO nr 59
Proszę o komentarz na temat tegorocznego "spotkania międzyreligijnego w Asyżu". Samozwańcze konserwatywne portale, takie jak Pech24, unikają tego tematu jak ognia. Czy powodem może być fakt, że to JP2 zapoczątkował takie spotkania?
Od pewnego czasu nurtuje mnie pewna kwestia dotycząca chrztu świętego i rodziców chrzestnych.
Z tego, co wiem i co słyszałem od księży, podczas chrztu powstaje między dzieckiem a rodzicami chrzestnymi szczególna więź, określana mianem pokrewieństwa duchowego. Z tego, co rozumiem i co pamiętam z objaśnień ceremonii chrztu przez księży Bractwa, istotnym elementem jest fizyczny kontakt chrzestnego z dzieckiem, czyli trzymanie go lub dotknięcie podczas chrztu.
I tutaj pojawia się moje pierwsze pytanie: czy ten fizyczny kontakt jest warunkiem koniecznym do powstania pokrewieństwa duchowego? Czy bez niego można rzeczywiście zostać ojcem lub matką chrzestną?
Pytam również z powodów osobistych. Zanim poznałem Tradycję katolicką, sam zostałem ojcem chrzestnym podczas chrztu sprawowanego według nowego obrzędu. Jestem niemal pewien, że w żadnym momencie nie dotykałem chrzczonego dziecka. Czy w takim przypadku rzeczywiście zostałem jego ojcem chrzestnym i czy powstało między nami pokrewieństwo duchowe?
Zastanawia mnie też szerszy wymiar tego zagadnienia. Z tego, co pamiętam z chrztów, w których uczestniczyłem, w nowym obrzędzie rodzice chrzestni często w ogóle nie mają fizycznego kontaktu z dzieckiem. Czy wobec tego możliwe jest, że wiele osób formalnie uchodzi za rodziców chrzestnych, choć w rzeczywistości nie powstało między nimi a dziećmi pokrewieństwo duchowe? A może sam fizyczny kontakt nie jest wcale konieczny do jego powstania?
I tutaj dochodzę do kwestii, która nurtuje mnie najbardziej. Jeżeli przyjąć, choćby hipotetycznie, że brak tego fizycznego kontaktu uniemożliwia powstanie pokrewieństwa duchowego, to czy nie oznaczałoby to, że znaczna część współczesnych katolików w rzeczywistości nie ma rodziców chrzestnych w tradycyjnym rozumieniu tego pojęcia?
Czy taki stan rzeczy mógłby pociągać za sobą jakieś rzeczywiste konsekwencje duchowe? Czy brak tej szczególnej więzi oznaczałby jedynie pewien brak w porządku prawnym lub obrzędowym, czy też pozbawiałby ochrzczonego jakiegoś dobra duchowego, które zgodnie z zamysłem Kościoła powinno mu towarzyszyć przez całe życie?
Idąc jeszcze dalej, czy można w ogóle rozważać, że ewentualny powszechny zanik tak rozumianego pokrewieństwa duchowego mógłby mieć znaczenie nie tylko dla poszczególnych osób, ale również dla kondycji duchowej współczesnego społeczeństwa? Czy byłaby to teologicznie uzasadniona hipoteza, czy raczej przypisywanie zewnętrznemu gestowi znaczenia, którego w rzeczywistości nie ma?
I wreszcie, czym właściwie jest samo pokrewieństwo duchowe? Czy sprowadza się do obowiązku pomocy w wychowaniu dziecka w wierze, czy też jest czymś więcej, rzeczywistą więzią duchową, która powstaje w związku z udzieleniem sakramentu chrztu i niesie ze sobą określone dobra duchowe?
Będę bardzo wdzięczny za wyjaśnienie tej kwestii, ponieważ zastanawiam się, czy mamy tu do czynienia jedynie ze zmianą zewnętrznej formy obrzędu, czy też z czymś, co może mieć głębsze znaczenie dla życia duchowego wiernych.
Co w nauczaniu Kościoła może się zmienić, a co jest definitywnie prawdą niepodważalną? Proszę o ogólne wskazówki. I może jeszcze hierarchię dokumentów.
Chciałbym zapytać o Mszę w sobotę wieczorem jako wypełniającą obowiązek niedzielny. Z tego, co pamiętam, ksiądz wypowiadał się o tym negatywnie, ale czy wypełnianie obowiązku niedzielnego w ten sposób jest tylko niezalecane przez Bractwo, czy uznawane za niewypełnienie obowiązku, co stanowi materię grzechu śmiertelnego?
Rozumiem, że Bractwo ma wątpliwości co do godziwości wprowadzenia lub samego rytu Novus Ordo. Ale dlaczego odrzuca posoborowe ryty sakramentów, co do których nie można powiedzieć w takim stopniu jak o Novus Ordo, że są sprotestantyzowane? Ciągle mnie zastanawia, dlaczego Bractwo przyjmuje zreformowany Wielki Tydzień z 1955 roku (co ksiądz już wyjaśniał), będący również owocem pracy komisji, a dlaczego jednocześnie nie akceptuje nowych rytów sakramentów.
Ponadto zastanawiam się, dlaczego Bractwo nie akceptuje zniesienia święceń niższych oraz subdiakonatu, skoro to nawet nie jest kwestia sakramentów, lecz samej dyscypliny, którą papież ma prawo zmieniać. Skoro te zmiany nie są nadużyciem władzy papieskiej, to należy je przecież przyjąć.
Dlaczego w Offertorium Mszy za zmarłych znajdują się te słowa: "Panie Jezu Chryste, Królu chwały, zachowaj dusze wszystkich wiernych zmarłych od kar piekielnych i głębokiej czeluści. Wybaw je z lwiej paszczęki, niech ich nie pochłonie piekło, niech nie wpadają w ciemności"? Przecież modlimy się za dusze czyśćcowe, więc nie grozi im piekło.
Czy poddanie się operacji plastycznej wpływającej tylko na wygląd, a nie na komfort życia, jest grzechem? Spodziewam się odpowiedzi, że tak, ale z drugiej strony nie potrafię wyjaśnić sobie dlaczego.
Takie przyziemne pytanie, ale bardzo mnie nurtuje... Czy mogę zjeść w piątek zupę pomidorową ugotowaną na rosole? Czy można w piątek okrasić danie słoniną?
Dlaczego według Tradycji uznaje się św. Szczepana za pierwszego męczennika, skoro wcześniej - jeszcze za życia Pana Jezusa - męczeńską śmiercią zginął św. Jan Chrzciciel oraz św. Dyzma (oni również uważani są za męczenników)?
Czy mam obowiązek zwrócić rodzicom koszty materiałów i robocizny za wykończenie mieszkania? Nigdy nie prosiłam ich o tę pomoc, sami wyszli z inicjatywą, przedstawiając ją jako bezinteresowną, i wielokrotnie zapewniali, że robią to z dobrego serca. Na żadnym etapie nie ustalono konieczności zwrotu pieniędzy. Gdybym wiedziała, że po fakcie zażądają zwrotu kosztów, nie skorzystałabym z tej pomocy i wykończyłabym mieszkanie we własnym zakresie w późniejszym terminie, gdy byłoby mnie na to stać. Po sprzedaży mieszkania rodzice zażądali zwrotu kosztów materiałów oraz własnej robocizny, wycenionej samodzielnie po fakcie. Czy odmowa zapłaty byłaby grzechem? Pieniądze ze sprzedaży chcę przeznaczyć na zakup większego domu, w którym zmieści się moja wielodzietna rodzina.
X. Dawid Pagliarani wypowiada w filmie dokumentalnym "Salus Animarum" (film wart obejrzenia!) zastanawiające słowa, iż "Kościół istnieje w duszach, że to dusze tworzą Kościół". Czy takie stwierdzenie nie jest aby co najmniej niefortunne, a być może nawet protestanckie (gdzie wszystko jest sprowadzone do "serduszka", do wnętrza, a co za tym idzie, nie jest potrzebny Kościół "zewnętrzny", widzialny, z hierarchią, sakramentami etc.)? Nie wiem, mam nadzieję, że to tylko kwestia tłumaczenia albo jakiejś zagmatwanej alegorii, a nie stopniowe wchodzenie na drogę trwałego oddzielenia FSSPX od struktur "jednego, świętego, powszechnego i apostolskiego" Kościoła. Proszę więc księdza o rozjaśnienie wątpliwości co do tych słów.
