Pytania z tagiem: pokrewieństwo
Od pewnego czasu nurtuje mnie pewna kwestia dotycząca chrztu świętego i rodziców chrzestnych.
Z tego, co wiem i co słyszałem od księży, podczas chrztu powstaje między dzieckiem a rodzicami chrzestnymi szczególna więź, określana mianem pokrewieństwa duchowego. Z tego, co rozumiem i co pamiętam z objaśnień ceremonii chrztu przez księży Bractwa, istotnym elementem jest fizyczny kontakt chrzestnego z dzieckiem, czyli trzymanie go lub dotknięcie podczas chrztu.
I tutaj pojawia się moje pierwsze pytanie: czy ten fizyczny kontakt jest warunkiem koniecznym do powstania pokrewieństwa duchowego? Czy bez niego można rzeczywiście zostać ojcem lub matką chrzestną?
Pytam również z powodów osobistych. Zanim poznałem Tradycję katolicką, sam zostałem ojcem chrzestnym podczas chrztu sprawowanego według nowego obrzędu. Jestem niemal pewien, że w żadnym momencie nie dotykałem chrzczonego dziecka. Czy w takim przypadku rzeczywiście zostałem jego ojcem chrzestnym i czy powstało między nami pokrewieństwo duchowe?
Zastanawia mnie też szerszy wymiar tego zagadnienia. Z tego, co pamiętam z chrztów, w których uczestniczyłem, w nowym obrzędzie rodzice chrzestni często w ogóle nie mają fizycznego kontaktu z dzieckiem. Czy wobec tego możliwe jest, że wiele osób formalnie uchodzi za rodziców chrzestnych, choć w rzeczywistości nie powstało między nimi a dziećmi pokrewieństwo duchowe? A może sam fizyczny kontakt nie jest wcale konieczny do jego powstania?
I tutaj dochodzę do kwestii, która nurtuje mnie najbardziej. Jeżeli przyjąć, choćby hipotetycznie, że brak tego fizycznego kontaktu uniemożliwia powstanie pokrewieństwa duchowego, to czy nie oznaczałoby to, że znaczna część współczesnych katolików w rzeczywistości nie ma rodziców chrzestnych w tradycyjnym rozumieniu tego pojęcia?
Czy taki stan rzeczy mógłby pociągać za sobą jakieś rzeczywiste konsekwencje duchowe? Czy brak tej szczególnej więzi oznaczałby jedynie pewien brak w porządku prawnym lub obrzędowym, czy też pozbawiałby ochrzczonego jakiegoś dobra duchowego, które zgodnie z zamysłem Kościoła powinno mu towarzyszyć przez całe życie?
Idąc jeszcze dalej, czy można w ogóle rozważać, że ewentualny powszechny zanik tak rozumianego pokrewieństwa duchowego mógłby mieć znaczenie nie tylko dla poszczególnych osób, ale również dla kondycji duchowej współczesnego społeczeństwa? Czy byłaby to teologicznie uzasadniona hipoteza, czy raczej przypisywanie zewnętrznemu gestowi znaczenia, którego w rzeczywistości nie ma?
I wreszcie, czym właściwie jest samo pokrewieństwo duchowe? Czy sprowadza się do obowiązku pomocy w wychowaniu dziecka w wierze, czy też jest czymś więcej, rzeczywistą więzią duchową, która powstaje w związku z udzieleniem sakramentu chrztu i niesie ze sobą określone dobra duchowe?
Będę bardzo wdzięczny za wyjaśnienie tej kwestii, ponieważ zastanawiam się, czy mamy tu do czynienia jedynie ze zmianą zewnętrznej formy obrzędu, czy też z czymś, co może mieć głębsze znaczenie dla życia duchowego wiernych.
Wdowa poślubiła brata matki pewnego mężczyzny. Czy może on poślubić córkę syna wdowy z pierwszego małżeństwa?
