Co odpowiedzieć komuś bliskiemu, kto mówi nam, że jest wierzący, ale nie praktykujący?

Czy wystarczy powiedzieć mu, że to stwierdzenie jest tzw. oksymoronem, tzn. że jest samo w sobie sprzeczne, bo wiara to również praktyka, czyli fizyczne oddawanie czci Bogu poprzez widzialne uczynki (chodzenie na Mszę Św., przyjmowanie sakramentów etc.)? Wiele osób z mojego kręgu rodziny i znajomych tak mi odpowiada i wiem, że obecnie jest to bardzo popularne podejście do sprawy wiary i religii.

Na jakiej podstawie twierdzimy, że nasza wiara jest prawdziwa, a inne fałszywe? Na świecie istnieją setki religii, samego chrześcijaństwa jest wiele odłamów, każdy twierdzi, że on jest na dobrej drodze, a reszta to heretycy. Usłyszałem pytanie: co w sytuacji, gdy człowiek stara się nieść ciężki krzyż 10 przykazań, które często są trudne (np. życie samemu po rozwodzie), a po śmierci okaże się, że nic nie ma albo np. prawosławie czy protestantyzm było prawdziwe?

[Wspomniany mat.: Dlaczego ludzie NIE odchodzą od Kościoła?]

Co poradziłby ksiądz osobie, która podchodzi w sposób lękliwy i strachliwy do spraw wiary i Boga? Chodzi o stany depresji duchowej, lęku przed surowym Bogiem, który potępi większość znajomych i rodziny za życie bez Niego? Słuchając kazań Bractwa, można odnieść wrażenie, że to odmienna skrajność w porównaniu z protestancko-modernistyczną wizją Boga, który wszystko akceptuje.

Czy ma ksiądz jakieś doświadczenia Bożego działania w księdza życiu, którego nie da się wyjaśnić w inny sposób, naturalny? Myślę, że takie świadectwa bardzo pomagają utwierdzić się w wierze obok argumentów rozumowych.

Innymi słowy, czy w księdza życiu zdarzyło się coś, co można potraktować jako ponadnaturalny dowód działania Pana Boga?

Czy zdarza się księdzu wątpić?

Czy jeśli katolik na co dzień ma przy sobie widoczne dewocjonalia, to czy gdy przebywa w miejscu, w którym posiadanie takowych może wiązać się z konsekwencjami, to czy powinien nosić je z tym większym przekonaniem, nie nosić, czy np. nosić zakryte, jednocześnie nie wypierając się wiary w potencjalnej niebezpiecznej sytuacji?

Jak powinien postąpić katolik, gdy ktoś każe mu wyprzeć się wiary i splunąć na wizerunek Chrystusa pod groźbą zabicia osoby trzeciej. Pytanie to zrodziło się po obejrzeniu świetnego filmu "Milczenie", który opowiada o prześladowaniach katolików w Japonii w XVI wieku i porusza między innymi ten dylemat.

Jak postępować gdy po przylgnięciu do tradycji nachodzą nas wątpliwości czy aby na pewno była to słuszna droga?

Czy gotowość na śmierć za wiarę należy traktować jako dowód w apologetyce chrześcijańskiej, skoro zdarza się ona również w fałszywych religiach?

Pytałem ostatnio o pewne stwierdzenie ojca Woronieckiego, że rozwój wiary powinien iść w parze z wykształceniem. Czy mógłby ksiądz obrazowo wyjaśnić, jak powinna być ukształtowana wiara u kogoś z wykształceniem wyższym, np. magister lub inżynier. Prosiłbym też o wskazanie jak właściwie nadrobić zaległości? Co dokładnie robić?

Co robić, gdy się wątpi w działanie łaski Bożej?

Jak ksiądz ocenia, ilu tak naprawdę jest w Polsce katolików? Jaka jest różnica między normalnymi katolikami a prawdziwymi?

Jak się przełamać i zacząć chodzić do kościoła? Przez bardzo długi czas byłem bezbożnikiem i bluźniercą, ale teraz poznałem Prawdę, ale tylko w teorii i fizycznie wręcz nie umiem pójść do kościoła.

Czy może istnieć apostata, który stał się ateistą, który nie ponosi winy moralnej, gdyż jego błąd był niezawiniony?

Czy w Bractwie dzieją się jakieś cuda? Jakieś ewidentne Boże działanie nadprzyrodzone?

Niewyparcie się Jezusa pod groźbą śmierci to obowiązek chrześcijanina. A jeśli grożą zabiciem innej osoby, jeśli my się nie wyprzemy? Czy to nie grzech poświęcać życie kogoś innego?

Co skłoniłoby księdza do porzucenia wiary? Jakiś konkret. Odpowiedzi, że postradanie rozumu czy że "nic", mnie nie zadowalają. ;-) (26:03)

Jaką drogę wybrałby ksiądz po hipotetycznej utracie wiary? (53:02)

Jakie miał ksiądz plany na życie zanim postanowił wstąpić do seminarium? (54:45)

Czy wstydzenie się wiary jest grzechem ciężkim?

Czy da się być szczęśliwym, będąc katolikiem?

Co jest sednem wiary katolickiej?

Co zrobić, gdy nadchodzą wątpliwości w wierze?

Fatum, zabobon czy jeszcze coś innego? Jak katolik powinien traktować takie historie: osoba umierając mówi rodzinie, że najpierw umrą wszyscy zięciowie i faktycznie tak się dzieje. Historie takie można mnożyć, jednak jak ma je traktować katolik i co powinien odpowiadać na takie opowieści?

Utraciłem wiarę w Boga i dzisiaj uważam siebie za niewierzącego. Księdza kanał ponownie rozbudził we mnie zainteresowanie Bogiem. Jak powrócić do wiary w Jezusa?

Czy skoro chodzę na mszę Novus Ordo to czy jestem zdaniem księdza innowiercą?