Czy mógłby ksiądz omówić twierdzenie teologiczne, że: "Pan Bóg jest we wszystkich swoich stworzeniach przez swoją istotę (per essentiam), przez swoją obecność (per praesentiam), przez swoją potęgę (per potentiam), a przez swoją łaskę (per gratiam) tylko w duszach wolnych od grzechu ciężkiego" - cytat za przypisem z Twierdzy Wewnętrznej św. Teresy Wielkiej.

Czy jest coś takiego jak "doświadczenie Boga żywego"?

Jak mniej gadać na modlitwie? Co zrobić, by modlitwa była faktycznie kontemplacją, o której ksiądz i inni święci mówili, czyli syntezując: mało gadania, dużo miłości. Na chwilę obecną moje próby kontemplacji i prywatnej modlitwy w ogóle wyglądają mniej więcej jakby poprosić ChatGPT o napisanie nowego kantyku - dużo słów, mało głębi, a przynajmniej tak czuję. Nie pomaga też to, że z natury jestem bardzo gadatliwy. Św. Teresa Wielka pisała także o trwaniu w ciszy, ale jak to zrobić, jeśli po 10 sekundach umysł zaczynają nachodzić myśli przeróżne, najczęściej bardzo przyziemne lub pokusy?

Czy mógłby ksiądz wyjaśnić, jak wygląda modlitwa żywej wiary? Jak rozpoznać, że otrzymaliśmy łaskę modlitwy, która rozpoczyna się w czwartym mieszkaniu (twierdza wewnętrzna)? Jak rozpoznać, że modlitwa staje się prostsza (prawdziwa miłość) i oczekiwana, ale nie jest kwietyzmem/bezczynnością?

Kilka razy były wspominane mieszkania św. Teresy. Czy dałoby radę dokładniej omówić te 7 mieszkań z praktycznymi radami duchowymi?

Proszę kilka słów na temat Katarzyny Emmerich.