Pytania z tagiem: antykoncepcja
Jak tradycyjna nauka odnosi się do tzw. naturalnego planowania rodziny? Wspólnota Domowego Kościoła, do której niegdyś należałem, przedstawiała nauki o NPR bardziej w ten sposób, aby móc kontrolować (czytaj: uniknąć poczęcia), a z rozmów z innymi członkami wspólnoty wynikało, że nie byłem w mojej opinii odosobniony. Zawsze było dopowiedzenie, że pomimo rozpoznawania płodności pozostawiamy tzw. furtkę Panu Bogu, gdyż nie stosujemy sztucznej antykoncepcji. Zakładam, że w pewnych sytuacjach (szczególnie jeśli chodzi o kwestie zdrowotne) NPR może być dopuszczalne. Jednak czy w sytuacji - nazwijmy ją normalną, czy też regularną - NPR z punktu widzenia prawdziwej nauki katolickiej jest niemoralne i jest po prostu antykoncepcją?
Wspomniane mat.:
Czy katolik pracujący w sklepie grzeszy sprzedając prezerwatywy?
Czy w małżeństwie dwóch ochrzczonych, gdzie mąż jest katolikiem deklaratywnym (...) żona jest zobowiązana do współżycia, jeśli wie, że mąż kategorycznie nie chce kolejnych dzieci i będzie podejmował w trakcie takie działania, żeby na pewno ich nie było? Czy w tej sytuacji grzechem jest odmawianie (...) czy jednak zgadzanie się na współżycie, wiedząc, że na pewno nie będzie ono otwarte na nowe życie?
[Dlaczego takie pytania należy zadawać prywatnie?]
Czy mógłby ksiądz wytłumaczyć bliżej pojęcie "niechcianej współpracy do złego"? Np. męża współżyjącego z żoną stosującą wbrew jego woli antykoncepcję - zakładając, że współżyje w celu utrzymania jedności małżeństwa. Jakie są warunki, aby nie było to materią grzechu ciężkiego? Jak należy tę niezgodę wyrażać? Czy jest to zatem grzech lekki? Na ile wolno w takiej sytuacji pozwolić i jak ustalić granice dla swojego sumienia?
Czy można w małżeństwie czasowo przedsięwziąć wstrzemięźliwość od współżycia, aby dać żonie odpocząć od usłanego cierpieniem fizycznym i psychicznym czasu ciąży? Dodam tylko, że to cierpienie jest niezależne od wsparcia męża, który stara się jak może najlepiej. Jak to się ma do wypełniania obowiązku wydawania dzieci na świat w małżeństwie i czy nie jest formą niedopuszczalnej antykoncepcji?
Powiedział ksiądz kiedyś, że w sytuacji, kiedy w ramach leczenia jakiegoś schorzenia kobieta przyjmuje leki których skutkiem ubocznym jest działanie antykoncepcyjne, to wówczas w okresie przyjmowania tych leków nie powinna współżyć. Rozumiem, że obowiązywałoby to również, gdyby dane schorzenie wymagało przyjmowania tych leków przez wiele lat czy nawet przez cały okres prokreacyjny. Podobną sytuacją, gdzie w wyniku interwencji medycznej zaburzona zostaje płodność, jest na przykład histerektomia (wycięcie macicy) w leczeniu choroby nowotworowej. Zgodnie z tą logiką taka kobieta nie powinna w ogóle współżyć, ponieważ okaleczenie dróg rodnych w sposób sztuczny trwale uniemożliwia otwartość na życie, podobnie jak w przypadku konieczności wieloletniego stosowania leków, których działaniem ubocznym jest antykoncepcja.
Jakby ksiądz odpowiedział na zarzut, że idea prawa naturalnego, i w związku z tym np. zło sztucznej kontroli urodzeń, wynika z przyjęcia "fałszywych" i "nienaukowych" arystotelesowskich zasad celowości?
Spotkałem się kilka razy z praktyką przepisywania przez lekarzy leków antykoncepcyjnych w celach poprawy zdrowia pacjentek przy różnych hormonalnych problemach, jak i przy leczeniu różnych schorzeń.
Czy w sytuacji, kiedy lekarz po badaniach przepisał kobiecie lek hormonalny o działaniu antykoncepcyjnym, w celach leczniczych, a nie antykoncepcyjnych, współżycie jest moralnie dopuszczalne?
Dlaczego małżonkowie nie mogą korzystać ze sztucznej antykoncepcji?
NPR. Jak radzić sobie po porodzie - ciągłe wstawanie w nocy do dziecka nawet 3-letniego nie daje takich wyników, żeby wierzyć metodzie NPR. Czy antykoncepcja jest zła?
Czy może ksiądz wyjaśnić, jak młode małżeństwa z dziećmi mogą odsunąć poczęcie dziecka w czasie, gdy NPR jest niemożliwe z przyczyn zdrowotnych, a było stosowane wcześniej przed dziećmi?
Czy seks małżeński nie prowadzący do prokreacji jest grzechem?
Co Bractwo mówi o Humane Vitae i przede wszystkim NPR?