Czy jeśli małżeństwo po modlitwie, rozeznaniu i rozmowie ze spowiednikiem uznało, że nie planuje więcej potomstwa (na przykład mają czwórkę dzieci, które teraz wychowują), to czy dozwolony jest NPR?

Czy małżeństwa obciążone chorobą genetyczną dziedziczną, dowiedziawszy się o tym po ślubie, mogą zrezygnować z rozmnażania?

Czy to prawda, że odkładanie potomstwa, stosowanie NPR trzeba konsultować ze swoim spowiednikiem? Co jeżeli się takowego nie posiada?

Czy tak zwane naturalne planowanie rodziny jest moralnie dobre nawet wtedy, gdy jest skrupulatnie stosowane, dając 100% pewności uniknięcia poczęcia dziecka? Czym to się różni od antykoncepcji, jeśli daje większą pewność w uniknięciu poczęcia niż klasyczna antykoncepcja?

Przypuśćmy sytuację, że mąż uznaje, że właściwe jest w danym czasie zachować tymczasową wstrzemięźliwość od współżycia w dni płodne (by odłożyć w czasie kolejne poczęcie), natomiast żona jest zdania, że przesłanki są niewystarczające i domaga się współżycia. Z jednej strony mąż ma obowiązek spełnić żądanie żony, a z drugiej żona co do zasady powinna zachować posłuszeństwo mężowi (który w tej chwili chce odłożyć poczęcie). Jakie jest właściwe postępowanie w takiej sytuacji?

Czy może ksiądz coś powiedzieć na temat NPR? Czy można w ogóle brać ten temat pod uwagę będąc katolikiem? Czy jako katolik mogę planować liczbę dzieci, czy muszę mieć jak najwięcej?

Co ksiądz sądzi o wykładach dr. Jacka Pulikowskiego o relacjach w małżeństwie i naturalnym planowaniu rodziny?

Czy nauczanie Pawła VI w Humane Vitae dotyczące naturalnej regulacji poczęć było czymś nowym, czy było powtórzeniem znanej wcześniej nauki Kościoła?

Jak odnosi się ksiądz do naturalnego planowania rodziny, tj. kalendarzyka małżeńskiego? Podobno przed soborem nigdy nie było takiej nauki, a stosunek nieukierunkowany na potomstwo uważano za zły istotowo. (32:41)

Była o tym katecheza ks. Szydłowskiego: "Co katolik może po ślubie" (38:00)