W poprzednich PiO było pytanie o to, jak postąpić, gdy umierająca osoba nie chce się nawrócić i trwa w błędach i herezji.

Mówił też ksiądz, że prawo kościelne zawsze stoi niżej wobec norm prawa Bożego, w sytuacji konfliktu norm, jakie trzeba wykonywać.

Miałem kiedyś przypadek kapłana, który udzielił rozgrzeszenia Świadkowi Jehowy w ostatnich godzinach jej życia, gdy straciła przytomność, ze wszystkich jej grzechów. KPK zakazuje udzielania sakramentów świętych Kościoła Katolickiego heretykom, którzy w nie nie wierzą i którzy żyją w schizmie. Czy kapłan ów popełnił ciężki grzech, skoro złamał taki zakaz, czy też dokonał aktu miłosierdzia Bożego, szczególnie w ostatnich godzinach ziemskiego życia duszy, która być może została tym aktem uratowana od piekła? Podobno kapłanom wolno jest w zagrożeniu życia udzielać rozgrzeszenia nawet umierającym nienależącym do Kościoła, gdy nie mogą używać rozumu, np. są w śpiączce, nieprzytomni lub w agonii, a tym samym używać świadomie rozumu w aktach przyjęcia lub odrzucenia łaski Bożej. Czy to prawda?

Zmarły na łożu śmierci odmawia spowiedzi, przeklina Kościół. Jak mu pomóc, aby go jeszcze przy ostatnim tchnieniu uratować od piekła?

Jaka powinna być postawa wobec starszych osób z rodziny, do których śmierć już się może w ciągu kilku lat zbliżyć, a z jakiegoś powodu nie myślą o życiu sakramentalnym lub też z racji słabych sił fizycznych, psychicznych, nie są w stanie być na Mszy albo się wyspowiadać (demencja)? Czy w luźnych rozmowach przy kawie można poruszać tematy ostateczne, jak śmierć, niebo, piekło, sąd przed Bogiem, które to zaowocują refleksją nad życiem? Czy osobie w zaawansowanej demencji można pokazywać przed oczami, np. krzyż albo obraz Jezusa miłosiernego, aby to go skłoniło do aktu zwrócenia się do Boga za życia?

Czy księża Bractwa są w stanie dotrzeć do umierających z wiatykiem, spowiedzią i ostatnim namaszczeniem? Co w przypadku osób, które mają w rodzinie bliskiego w agonii, lecz nie chcą prosić duchownych NOM, zaś sami chorzy nie korzystali z posługi księży Bractwa? Czy Bractwo wysłuchuje spowiedzi w domach osób, których stan zdrowia nie pozwala na przybycie do kaplicy?

Mam taką sytuację w rodzinie: Osoba z demencją, w starszym wieku, która praktycznie cały czas leży ze względu na chorobę, nie potrafi nawet zdania wypowiedzieć. W każdy pierwszy piątek przychodzi ksiądz z novusa i mówi do tej osoby, że przyszedł z Komunią Świętą, a wcześniej rozgrzesza, mówiąc, że "jeśli mnie słyszysz - żałuj za grzechy, ja udzielam ci rozgrzeszenia". I co w takiej sytuacji? Co jeśli taka osoba nie żałuje? Nie jest to spowiedź dobrowolna. Myślę o zbawieniu dla tej osoby.